Երեկ գրողների միությունում տեղի ունեցավ Շուշիի ազատագրման  20-ամյակին նվիրված միջոցառում:  

«Մեր գրողները, ոմանք զենքով, ոմանք էլ գրիչը զենք դարձրած, միացան համաժողովրդական պայքարին: Այսօր ունենք հրաշալի առիթ  օրվա խորհուրդը ծառայեցնելու  հայ գրողի,  հայ գրի, հայ գրականության ներկայությանը Արցախյան հերոսամարտին»,- ասաց ՀԳՄ նախագահ ԼԵՎՈՆ ԱՆԱՆՅԱՆԸ: Ցերեկույթին ներկա էին Շուշիի ազատագրման ռազմական գործողության ղեկավար, գեներալ-մայոր, արցախյան ազատամարտի հերոս ԱՐԿԱԴԻ ՏԵՐ- ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԸ, գրող-ազատամարտիկներ ՀՈՎԻԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆԸ, ԳՐԻԳՈՐ ՋԱՆԻԿՅԱՆԸ, արձակագիր ՎՐԵԺ ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԸ, այլք:  

Խորհրդարանական ընտրությունների 12-րդ օրը տրամաբանորեն պիտի պակասեին հարցերը, և քաղաքական նոր խճանկարը հավաքված պիտի լիներ: Հայտարարությունների ու հայտնությունների պակաս չկա, և չկա հստակություն: Որովհետև բոլորի հայտարարությունների ու հայտնությունների հիմքում յուրաքանչյուրի սպասողական վիճակն է` բոլորը բոլորին ասում են, որ իրենք խաղացող են, ոչ ոք խաղն իր վրա չի վերցնում: Հայ քաղաքական միտքն ու կամքը շարունակում են մնալ պատասխան հարվածի շրջագծում` մենք ունենք փայլուն հակախաղեր, մենք ունենք հիանալի հակահարվածներ, մենք ունենք զգետնող հակափաստարկներ, բայց մենք մատնվում ենք պարապուրդի, երբ խաղը, հարվածը և փաստարկը չկան: Կա զգլխիչ անորոշություն: Որովհետև ով ասում է խորհրդարանական ընտրություն, մտքում ունի նախագահական ընտրությունը, և այսօրվա բոլոր քայլերը կառուցում է վաղը չսխալվելու ծրագրի վրա: Կռահումների այս օրերը շահելու է նա, ով աջ ու ահյակ անընդմեջ հաշվարկելու փոխարեն հանձն է առնելու իր քայլով մյուսների պատասխանը հարուցելու ռիսկը: 

Օրերս տեղի ունեցավ Բրիտանական խորհրդի  «Play Your East Part I» կապերի հաստատման սեմինարի բացման պաշտոնական արարողությունը: Սեմինարը նպատակ ունի գիտելիքներ և հմտություններ փոխանցել երիտասարդներին, որպեսզի վերջիններս հետագայում «Արևելյան գործընկերության երիտասարդական պատուհան» բաղկացուցչի շրջանակում համատեղ ծրագրեր կազմեն: 

 Նշենք, որ Եվրամիության «Երիտասարդությունը շարժման մեջ» ծրագրի «Արևելյան գործընկերության երիտասարդական պատուհան» բաղկացուցչի շրջանակում 2012-2013 թվականներին Հայաստանում, ՈՒկրաինայում, Մոլդովայում, Բելառուսում, Վրաստանում և Ադրբեջանում նախատեսվում է իրականացնել երիտասարդական տասնյակ միջոցառումներ:

Շատերիս էր հետաքրքրում` հանդիպելո՞ւ են Սերժ Սարգսյանն ու Վլադիմիր Պուտինը Մոսկվայում: Ինքներս մեզ ժպտացինք` հը՛ը: Պուտինն իրեն չդավաճանեց: Աշխարհի բաց աչքի առաջ Սերժ Սարգսյանն էլի մի քիչ ինքնուրույն խաղացող դարձավ: Մեր աչքին էլ («վատ չի՜»): Որովհետև.

ա) եթե անգամ Սերժ Սարգսյանն «իր շահերին հետամուտ» է խաղում աշխարհի հետ, իր շահը համընկնում է Հայաստանի շահին: Ընդ որում, առաջին անգամ ունենք խաղացող, որը, Ռուսաստանից բացի, կարողանում է լրջորեն խաղալ միջազգային հանրության  հետ, և խաղն ստացվում է («վա՜տ չի»):

Հայ ազգային կոնգրեսում ներքին խնդիրների կծիկը նոր ակոսներ է բացում: Բոլոր նրանք, ովքեր այս տարիներին լուռ թաքցրել են իրենց անհամաձայնությունները, մեկեն արտահայտվելու բուռն ցանկություն են հայտնում: Կուսակցությունների ղեկավարներ, անհատներ բարձրաձայնում են կոնգրեսից հեռանալու իրենց մտադրության մասին: Մեր տեղեկություններով, առաջիկայում նման քայլի կդիմի նաև «Հայրենիք ու պատիվ» կուսակցության ղեկավար ԳԱՌՆԻԿ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԸ, որից էլ փորձեցինք պարզաբանումներ ստանալ:

-Ճի՞շտ են այն խոսակցությունները, թե դուք ևս ցանկություն ունեք կոնգրեսից հեռանալու:

-Այդ մասին դեռ որոշում չունենք, սպասողական վիճակ է:

-Ինչի՞ն եք սպասում:

-Դա պայմանավորված է մեր հետագա անելիքներով: Փաստորեն, այնպես ստացվեց, որ հասնում ենք նախագահական հերթական ընտրություններին, ու պետք է այդ մասին մտածել:

-Ոմանք արդեն հեռացել են կոնգրեսից, մի քանիսն էլ մտադիր են նման քայլի դիմելու. ի՞նչ եք մտածում այս առնչությամբ:

Սերժ Սարգսյանը Մոսկվայից վերադառնալու օրը (չորեքշաբթի)` ժամը վեցին, նախագահական է կանչել Գագիկ Ծառուկյանին` խոսելու «գազեթից-բանից», անցնող-դարձողից:

Խոսակցության ողջ հմայքն այն է, որ նյուանսները «չեն հրապարակվում», չնայած մեր ունեցած տեղեկություններով, Սերժ Սարգսյանը մեկ միլիմետր իսկ չի նահանջել իր առաջարկներից (հինգ նախարարական, երեք մարզպետական պորտֆելներ, համաձայնության կառավարություն, եթե ԲՀԿ-ն վախենում է «կոալիցիա» բառից, 13 թվի ամրագրում` «գործող նախագահի» մասով)։ 

Գագիկ Ծառուկյանը զրույցից հետո  նախագահականից  ուղիղ գնացել է Առինջ` իր այգի, տուն էլ չի մտել (գիտենք` ինքը, նաև ոմանք և «այլք» սիրում են ծառ ու ծաղիկ, «բռնել թիթեռնիկ». ԱԺ-ում էլ էին ծառերի ներկայությամբ «կոնսպիրատիվ» զրույցներ վարում, զի ծառերն ականջներ չունեն, նրանց հետևից «ականջներ չեն երևում»)։  

Մի խոսքով, ինչպես «եղել» է վերջին երկու տարում, ԲՀԿ-ում շունչները պահած փորձում են գուշակել` կմտնե՞ն իրենք կոալիցիա, թե՞ չեն մտնի:

ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար պարոն Ռասմուսենը Չիկագոյում մայիսի 20-ին տեղի ունենալիք ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովին մասնակցելու հրավեր է ուղարկել նաև Սերժ Սարգսյանին: Գագաթնաժողովն առանձնանում է նրանով, որ Վրաստանի անդամակցության հարց օրակարգում չի լինելու, քննարկվելու են Աֆղանստանին վերաբերող և «հարակից» հարցեր: Կմասնակցի՞ Սերժ Սարգսյանը ՆԱՏՕ-ի հերթական գագաթնաժողովին, այս պահին դեռ պարզ չէ, տեղեկացնում են նախագահական մեր աղբյուրները:  Ըստ մեր ունեցած տեղեկությունների, Սերժ Սարգսյանը շաբաթ օրը կմեկնի ԱՄՆ:

Ի դեպ, գագաթնաժողովին չի մասնակցելու Վլադիմիր Պուտինը (նա ոչ միայն հրաժարվեց մասնակցելուց այս գագաթնաժողովին, այլև G8-ին, ինչն էլ միջազգային փորձագետներին հնարավորություն տվեց ևս մեկ անգամ հիշելու և «բնորոշելու» Պուտինին որպես ոչ ժողովրդավար առաջնորդի, արձանագրելով, որ G8-ը Ռուսաստանի տեղը չէ): Նկատենք, որ Կենտրոնական Ասիայի լիդերները (հատկապես նրանք, ովքեր ԱՊՀ-ի շրջանակներում հանդիպել էին Պուտինի հետ), ինչպես Պուտինը, չեն մասնակցելու գագաթնաժողովին: 

«Իրատես de facto»-ի թիվ 28-ում տպագրվել էր ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանին ուղղված Վասիլ Հակոբյանի բաց նամակը` «Գյուղացին մի քանի անգամ պակաս եկամուտ է ստանում, քան վերավաճառողը» խորագրով:

Ստորև ներկայացնում ենք գործադիր իշխանության պատասխանը` ՀՀ էկոնոմիկայի փոխնախարար Տիգրան Հարությունյանի ստորագրությամբ:

Հարգելի պարոն Հակոբյան

ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարությունը, քննության առնելով ՀՀ վարչապետին ուղղված Ձեր բաց նամակը, հայտնում է հետևյալը. 

ՀՀ կառավարության կողմից փոքր և միջին ձեռնարկություններին պետական աջակցությունն իրականացվում է հետևյալ երեք գործիքներով` «Սկսնակ գործարարների ձեռներեցությանն աջակցություն», «Վարկային երաշխավորությունների տրամադրում» և «Վարկավորման տրամադրում», որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր կանոնակարգով նախատեսված առաջնայնություններն ու ընթացակարգերը:

Վերջապես Սերժ Ազատիչը եկավ-տեսավ-ազատեց բոլորիս ու հատկապես իր  թիմին` օրեր տևած ծանր «մղձավանջից»: Ասաց` տրամադրությունը բարձր է (չհարցրեց իր թիմին` ինչո՞ւ եք լրագրողներին մշտապես դրսում պահում, իշխող կուսակցություն ենք, մի պրես-կենտրոն չե՞նք կարողանում ստեղծել էսպիսի օրերի համար. չէ՞ որ «էսպիսի օրեր» անցնող տասնհինգ տարիներին շատ են եղել, ու Աստված գիտի` էլի ինչքան կլինեն. անձրև է, ձյուն է, կարկուտ է… լրագրող են, կին են, աղջիկ են, ինչևէ), և կայտառ անցան գործի (ժամը վեցին «Օջախում» ընտրություններին նվիրված հաջորդական  կայտառ «միջոցառումից» էին գալիս): 

ԳՄ նիստին, որը տևեց շուրջ երկու ժամ, չէին մասնակցում Գագիկ Մինասյանը (նա հանրապետությունում չէ) և, որքան էլ տարօրինակ է, Հովիկ Աբրահամյանը (նա, ասում են, հիվանդ է):

...թե մի քանի օր առաջ ՀՀԿ-ում հերթական «մանդատահրաժարումն» է տեղի ունեցել: ՀՀԿ համամասնական ցուցակում ընդգրկված մինչև 150-րդ հորիզոնականը զբաղեցնող անձինք մանդատից հրաժարվելու թղթի տակ են ստորագրել, որը, ինչքան էլ պարադոքսալ թվա, վավերացվել է նաև նոտարի կողմից: Ասում են նաև, որ այս «կնքված» թղթերը ի պահ են տրվել նախագահական գզրոցին՝ հարմար առիթի դեպքում գործի դրվելու նպատակով:

«Իրատես de facto»-ի հարցերին պատասխանում է քաղաքագետ ԱՆՈՒՇ ՍԵԴՐԱԿՅԱՆԸ:

-Ձեր գնահատականով` ի՞նչն է բնորոշ հետընտրական շրջանին: Եթե մի բառով բնորոշենք, ի՞նչ ենք ասելու:

-Անվանելու ենք չլուծված մարտահրավերների ժամանակաշրջան: Ոչ մի խնդիր, որ պիտի դներ ներքաղաքական դաշտը, ոչ միայն չի լուծվել, այլև չի դրվել:  Ընդդիմությունն այդ քաղաքական խնդիրները չի դրել, որովհետև նրան զրկել են այդ հնարավորությունից:

-Ո՞վ է զրկել:

-Չունենալով քաղաքական մեծամասնություն խորհրդարանում, ընդդիմությունը հնարավորություն չունի քաղաքական օրակարգ ձևավորելու: Իսկ գործող մեծամասնության պարագայում քաղաքական խնդիրները կարող են շարունակաբար մնալ երկրորդ պլանում, առաջին պլանում կլինեն միջանձնական հարաբերությունները, բիզնես ծրագրերը, ներքին պայմանավորվածությունները: Հայաստանը, որ փոքր երկիր է, որտեղ հեշտ է լուծել հիմնարար քաղաքական խնդիրները, գտնվում է դարձյալ խաչմերուկում: Սա, թերևս, անորոշության խաչմերուկն է: 

Երբ կարդում էի Աղվան Վարդանյանի «Ափսոս էր մարդը» վերտառությամբ անդրադարձը «Իրատես de facto»-ում մայիս ամսվա սկզբին հրապարակված իմ հոդվածին, մտածում էի` մեծ Կոբզարի՞ քառատողով, թե՞ Պուշկինի հանրահայտ դարձվածքով անդրադառնամ նրա մտքերին, երբ հանկարծ հասա նրա «Քծնանքը վատ բան է, Սոկրատ» խոսքերին։ Ակամա Աճառյանի կյանքից մի դեպք մտաբերեցի: Խթը-ի պադվալում (նկուղ բառը բնորոշ չի լինի այդ բառակապակցությանը) ծերուկին մշակում են` մեղադրելով մե՛կ անգլիական, մե՛կ ֆրանսիական լրտես լինելու մեջ, նա հասկանալի պատճառներով դրական պատասխան է տալիս (Աղվան Վարդանյանի պարագայում որոշել էի լսել և չպատասխանել), իսկ երբ ասում են, թե դու նաև թուրքական լրտես ես, շատ զգուշավոր Աճառյանը քաղաքավարի և ըմբոստ ձևով պատասխանում է` էդ մեկը չեղավ: Որ երկրի լրտես լինելս կուզեք ընդունեմ, բայց Թուրքիայինը` ո՛չ, մի՛ վիրավորեք:

ՊԱՐՈՆ ԲԱՅՐԱՄ ՍԱՖԱՐՈՎԸ ԿԱՍԿԱԾԻ ՏԱԿ Է ԴՆՈՒՄ ՄԱՍՆԱԳԵՏՆԵՐԻ ՀԵՏԱԶՈՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ

Օրերս «Լեռնային Ղարաբաղի ադրբեջանական համայնք» հասարակական միավորման նախագահ Բայրամ Սաֆարովը հայտարարել է. «Աշխարհում ահաբեկչությունը սկիզբ է առել հայերից: Ճիշտ է, հիմա ահաբեկչությունը տարածված է, բայց ահաբեկչության հիմքը հայերն են դրել»:

Ադրբեջանում կարծես թե հեղինակություն վայելող այս մարդու խոսքերը, մեղմ ասած, տխմարություն են: ՈՒղղակի հայտարարություն անելուց առաջ պետք է չզլանալ ու գոնե դպրոցական դասագրքերից որոշակի տեղեկություն ստանալ այն մասին, ինչը փորձում ես հայրենակիցներիդ ներկայացնել որպես պատմական փաստ: Մենք դեռ կհասցնենք խոսել, թե ով է այսօր մեր տարածաշրջանում համագործակցում ահաբեկչական կազմակերպությունների հետ: Իսկ ինչ վերաբերում է նրան, թե որտեղից է առաջացել ահաբեկչությունը, ապա այստեղ մասնագետների կարծիքները տարանջատվում են: Խնդիրը զուտ ահաբեկչություն հասկացության սահմանումն է:

Դեռ դպրոցական դասագրքերից հայտնի ռուս պոետի նշանավոր տողը` «Умом Россию не понять», վաղուց արդեն դարձել է այս երկրի առօրյա բնութագիրը: ՈՒ թեև «խելքով չես հասկանա»-ն շատ դժվար են ընկալում ողջախոհ ժողովուրդները, սակայն բնորոշումը բավականին սիրված է ու մինչև հիմա էլ շոյում է ռուսների վեհապետական ինքնասիրությունը, հատկապես ղեկավարների: Ավելին, այս սկզբունքը ոչ միայն շարունակ հաստատվում  է, այլև գիտակցաբար առաջնային պլան է մղվում: Ինչ վերաբերում է «Ռուսաստանին պետք է միայն հավատալ» եզրափակիչ պնդմանը, ապա դա, ինչպես ասում են, ճաշակի հարց է: Բայց երբ հարցը հասնում է արտաքին քաղաքականությանն ու ներկա ժամանակներում ռուսական իշխանությունների վարքագծին, ապա հատկապես այդ բնորոշմանը դժվար է համաձայնել: