Երբ Ռ. Քոչարյանը վերջին անգամ փորձեց «թռչել Լուսին», դա նրա երրորդ թռիչքն էր դեպ այդ մոլորակ, ասել է` երբ ցանկացավ ներքաղաքական «փորոտիքի խառնշտորումով» քայլ անել և ստանալ վարչապետական աթոռ, շատ նեղ մի միջավայրում Սերժ Սարգսյանն ասաց. «Դա չի կարող լինել, որովհետև երբեք չի կարող լինել. նման պայմանավորվածություն չկա»:
Հարցնում եք` ո՞ւմ հետ: Ի՞նչ էական է: Չնայած ինքնին հասկանալի է նաև այդ աշխարհագրությունը: ա) Նույն Քոչարյանի հետ չկար «նման» պայմանավորվածություն: Չքննարկենք հարցը` ինչո՞ւ Քոչարյանն այդպես էլ երբևէ չբարձրաձայնեց իր բաղձալի ցանկությունը թե՛ Սերժ Սարգսյանի, թե՛ «մնացածների» մոտ: Այո, նա երբեք այդ մասին չխոստովանեց, այլ դիմեց շատ կոնկրետ, սակայն ցայս ոչինչ չարձանագրած քայլերի: Չբարձրաձայնելու պատճառներն էլ շատ էին. ահավոր հպարտ էր (չմոռանանք, որ դա ամենամեծ մեղքերից է, և Աստծո ամենասիրելի հրեշտակը հենց այդ մեղքի պատճառով ընկավ. ի դեպ, ինչ-որ պահի, երբ խոսվում էր նրա` Պնախարար դառնալու մասին, վերջինս իր ծուռ ժպիտով արձագանքել էր` Տիգրան Սարգսյանի կաբինետո՞ւմ): Ինչևէ:
բ) Գլոբալ կենտրոնների, առ մանրամասն

ՀՀ կառավարության աշխատակազմի գնահատման և թեստավորման կենտրոնի տնօրեն ԳՈՒՐԳԵՆ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ երեկ «Իրատես de facto» ակումբում ամփոփեց հունիսի 1-ին մեկնարկած և շուրջ երկու ամիս տևած քննական մարաթոնի արդյունքները։ ԳԹԿ տնօրենը քննությունների ընթացքը համարեց նորմալ և հաջողված, հավելելով, որ թեև միասնական քննությունների հիմնական փուլում որոշակի դժվարություններ գրանցվեցին հայոց լեզվի, հայ գրականության թեստերի հետ կապված, սակայն քննությունների երկրորդ փուլն անցավ առանց ցնցումների, իսկ բանավոր քննությունները, իրոք, հաջողված էին։ 
Բուհ ընդունվածների անունները կփակցվեն մինչև օգոստոսի 5-ը։ Ընդ որում, հանրապետական ընդունող հանձնաժողովն աշխատում է այնպես անել, որ հնարավորինս քիչ դիմորդներ դուրս մնան մրցույթից. «Մենք, ըստ էության, լուծում ենք օպտիմալ տարբերակի խնդիր, որպեսզի եղած տեղերը լրիվ իրացվեն, և թափուր տեղեր չմնան։ Բնական է՝ սա շատ բարդ խնդիր է։ Որոշ մասնագիտություններ գուցե և չհաջողվի ամբողջությամբ կոմպլեկտավորել»։ ԳԹԿ տնօրենը նշեց նաև, որ թափուր տեղեր առաջանալու դեպքում լրացուցիչ մրցույթի խնդիր առայժմ դրված չէ, մ մանրամասն

Բազմաթիվ գրքերում ու կինոնկարներում տաղանդավոր մարմնավորում ստացած խորհրդային հետախույզների ռոմանտիկ ու հերոսական կերպարով դաստիարակված սերնդի համար այս օրերին թափ առած «լրտեսական կարուսելը» թե՛ անհավանական է թվում, թե՛ մտացածին, թե՛ ամոթալի։ Իսկ ի՞նչ է տեղի ունենում. փուլ է գալիս հերթական քարոզչական ու հնարովի առասպելն աշխարհի լավագույն հետախուզության մասի՞ն։ Բայց չէ՞ որ ակնառու հետախուզական գործողություններ են իրականացվել թե՛ Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին, թե՛ միջուկային զենքի գաղտնիքներին առնչվող (Ռոզենբերգ ամուսինները միջուկային գաղտնիքներ էին վաճառել Խորհրդային Միությանը, և երկուսին էլ էլեկտրական աթոռին նստեցրին), թե՛ սառը պատերազմի անհանգիստ ժամանակներում։ 
Եղել են հռչակավոր և, իրոք, հերոսական անուններ` Կուզնեցով, Զորգե, Աբել, մեր հայրենակիցների ոչ քիչ անուններ` «աներևույթ ճակատի մարտիկներ»։ Իսկ հիմա՞ ինչ է։ Համաշխարհային տիրապետության հավակնող երկրի, և, որ մեզ համար ավելի կարևոր է, մեր «միակ պաշտպանի» կարևորագույն կառույցներից մեկի լիակատար անկում ու քայքայո՞ւմ։ Ահա արդեն փոխանակել ե մանրամասն

Տարիներ ի վեր ԱՄՆ-ն ու նրա գործընկերները, նախ և առաջ Մեծ Բրիտանիան, Հարավային Կովկասի տարածաշրջանում հետևողականորեն ստեղծել են կայունության և անվտանգության վարկանիշ։ ԱՄՆ-ին անհրաժեշտ էր տարածաշրջանային կայունություն` նավթի ու գազի փոխադրման նախագծերի հաջող իրականացման նպատակով։ Այս կապակցությամբ, քանի դեռ ընթանում էր տարածաշրջանային գլխավոր նախագծի` Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան նավթամուղի կառուցումը, ԱՄՆ-ը խստորեն հետևում էր զինված ընդհարումները նվազագույնի հասցնելու, պատերազմական գործողությունների վերսկսում թույլ չտալու սկզբունքին։ Այդ խնդիրներն ԱՄՆ-ի համար առաջնահերթ են մնում նաև նախագծի ավարտից հետո, բայց, միաժամանակ, տեղի է ունենում տարածաշրջանի հանդեպ ԱՄՆ-ի մոտեցումների որոշ փոփոխություն, որը կապված է նավթամուղների կառուցման ավարտի և տարածաշրջանում ԱՄՆ-ի արտաքին քաղաքականության մեջ դրսևորվող ռիսկերի դեմ ուղղված ընդհանուր սկզբունքների կիրառման հետ։ Տեղի է ունենում անվտանգության ապահովման խնդիրների, սպառնալիքների ու վտանգների էության փոփոխություն։ Տեղային անվտանգության ժամանակակից տեխնիկական միջոցներն ու համակարգերը թույլ են տալիս առանց առա� մանրամասն

«Իրատես de facto»-ի հարցերին պատասխանում է ԱԺ փոխնախագահ ՍԱՄՎԵԼ ՆԻԿՈՅԱՆԸ
-Եթե հակիրճ ամփոփենք հայ-թուրքական ոդիսականը, թուրքական կողմը դադար է վերցրել, որը կարող է տևել տարիներ, այդպե՞ս է:
-Ելնելով այսօրվա իրողությունից, դադարը կարող է տարիներ ձգվել: Առանձնապես ափսոսանք չկա: Երբ մենք փորձեցինք մեզ համար բացահայտել այսօրվա Թուրքիան, գտանք 100 տարի առաջվա Թուրքիան: Մենք մտածում էինք, որ հարևաններ ենք, մեր հարևանը հռչակել է եվրաինտեգրման քաղաքականություն, 0 խնդիրներ հարևանների հետ, խոսում է խաղաղությունից, քաղաքակրթությունից... Մենք ուզում էինք այդ պետության հետ հարաբերություններ հաստատել, բայց բացահայտեցինք, որ Թուրքիան այն Թուրքիան չէ դեռ, ինչպիսին ուզում է ներկայանալ ամբողջ աշխարհին: Ես կարծում եմ, որ հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմությունը լակմուսի թուղթ էր, որ ամբողջ Եվրոպային ու աշխարհին ցույց տվեց իրական Թուրքիայի պատկերը: Եվրոպան, որն ուզում է եվրոպականացնել Թուրքիան, պիտի զգուշանա հակառակից` թուրքանալուց: 
-Ելնելով Եվրոպայում թուրքերի թվից ու բազմանալու անկանգ ընթացքի՞ց:
մանրամասն

Հուլիսի 22-ին Հաագայի միջազգային դատարանում Կոսովոյի անկախության հռչակման իրավազորությունը ճանաչելու ՄԱԿ-ի վճիռը Հայաստանում թեժ քննարկման հարց է դարձել։ Շատերը ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորումը տեսնում են նաև այս ճանապարհով։ «Հանրապետություն» կուսակցության քաղխորհրդի անդամ ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑԻ հետ հենց այս թեմայով սկսեցինք մեր զրույցը։
-Այս որոշումը կարո՞ղ է անդրադառնալ ղարաբաղյան հիմնախնդրի լուծման վրա, պարոն Սուրենյանց։
-Իհարկե, անուղղակի դրական ազդեցություն կունենա։ Կոսովոյի դեպքում Հաագայի միջազգային դատարանը հաստատեց առկա քաղաքական իրողությունը։ Արդեն 69 երկիր ճանաչել էր Կոսովոյի անկախությունը, և դատարանն իրավականորեն հաստատեց դա։ Կոսովոյի շուրջ ձևավորված է միանգամայն այլ քաղաքական ենթատեքստ, քանի որ աշխարհի ազդեցիկ կենտրոնները կոնսենսուսի էին եկել Կոսովոյի անկախությունը ճանաչելու հարցում, մասնավորապես, Միացյալ Նահանգները և, չնչին բացառությամբ, Եվրամիության երկրները։ Դժբախտաբար, Ղարաբաղի հարցում պատկերն այլ է։ Չկա որևէ միջազգային կազմակերպություն, որևէ պետություն, որն այս պահին պատրա մանրամասն

«Դոն» մանկական ճամբարում տեղի ունեցած ծեծկռտուքի աղմկոտ պատմությունը, որը վերջին օրերին չի իջնում ռուսական լրատվամիջոցների ու բլոգների էջերից, և որը կարող է պատճառ դառնալ ռուսների ու չեչենների հարաբերությունների նոր սրման, անսպասելիորեն սկսել է շատ կասկածելի գծեր ձեռք բերել։ Չեչեն մարզիկների ծեծուջարդի մասին առաջին հաղորդումներում ասվում էր, թե այն բանից հետո, երբ ճամբարում մի քանի ժամ անընդհատ բախումները շարունակվում էին, «երեկոյան ժամը 11-ին ճամբար են ներխուժել մոտ 50 տեղացի ռուսներ, հայեր, հույներ»։ Մի քանի օր անց ռուսական որոշ լրատվամիջոցների և գործակալությունների հաղորդագրություններում շատ առեղծվածային կերպով այդ նախադասության «ռուսներ» և «հույներ» բառերը չքացել են և մնացել է միայն հետևյալ միտքը. «Այստեղ մի անկառավարելի վիճակ էր ստեղծվել։ Ճամբարի տարածք է ներխուժել մոտ 50 հայ»։ Խմբագրվել է նաև ամբողջ դեպքի վարկածը։ Հիմա նոր շարադրանքով այն հնչում է այսպես. «Ես ստիպված էի նրանց ներս թողնել, քանի որ նրանք սպառնում էին, թե կսպանեն ինձ, եթե դարպասը չբացեմ»,- հուզված ձայնով զեկուցել է պահպանության աշխատակից Անդրեյը։ Դրանից հետո, իբր, ամբողջ մանրամասն

Հայաստանի քաղաքագետների միության նախագահ, քաղաքագիտության դոկտոր ՀՄԱՅԱԿ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ` հայ ընթերցողին թարգմանաբար ներկայացվող այս հոդվածը զեկուցման տեսքով առաջին անգամ հրապարակվել է «Առկա իրավիճակը և տարածաշրջանային անվտանգության հեռանկարները Կովկասում» միջազգային կոնֆերանսում, որը ՌԴ Պետդումայի պատգամավոր, ԱՊՀ ինստիտուտի տնօրեն Կոնստանտին Զատուլինի նախաձեռնությամբ մայիսի 24-ին կայացել է Երևանում` ՀՀ կառավարության ընդունելությունների տան նիստերի դահլիճում։ Անցած երկու ամիսների իրադարձությունները` Ադրբեջանի կողմից պատերազմական գործողությունների փաստացի վերսկսումը, ՆԱՏՕ-ի պատասխանատու դերակատարությամբ հակամարտության գոտում խաղաղարար օպերացիայի իրականացման անհրաժեշտության մասին Բրյուսելում` պաշտոնական այցի ընթացքում արված Սերժ Սարգսյանի աղմկահարույց հայտարարությունը, ՀՀ-ում Իրանի Իսլամական Հանրապետության արտակարգ և լիազոր դեսպանի աննախադեպ մամուլի ասուլիսը` Իրանի կողմից ՆԱՏՕ-ական ուժերի մուտքը հակամարտության գոտի ամեն գնով արգելափակելու վճռականության հավաստիքներով, ՄԱԿ-ի հովանու ներքո Հաագայում գործող արդ� մանրամասն

Գլխավոր հարցը, որն այսօր տանջում է բոլորին` ե՞րբ է ավարտվելու այս ճգնաժամը։ Իսկապես` ե՞րբ։ Դա հասկանալու համար եկեք բազմաբարդ համաշխարհային իրադրությունները փորձենք տեղափոխել յուրաքանչյուրին հասկանալի պարզ մարդկային կյանքի հարթություն։ Այսպես ուրեմն, տարբեր ապրանքներով լի մի պահեստում տեր ու տնօրինություն էին անում ձեռքից ոչ այնքան մաքուր մարդիկ։ 
Նրանք լավ ապրելու մեծ ցանկություն ունեին, բայց դրա համար շատ աշխատելու ցանկություն` ոչ։ Եվ ահա այդ աչքաբաց ու ճարպիկ տղաները մտածեցին, թե ինչպես դա անեն։ Այդ նպատակին հասնելու միջոցները բավականին շատ են, սակայն դրանք բոլորը նման են իրար։ Դրանց էությունը խիստ պարզունակ է` որպեսզի ունենաս ավելին, քան վաստակում ես, պետք է... գողանաս։ Այլ միջոց մարդկությունը մինչ օրս չի հայտնագործել և դժվար էլ թե երբևէ հայտնագործի։ ՈՒ ահա պահեստի աշխատակիցները որոշեցին կամաց-կամաց յուրացնել պահեստի ունեցվածքը։ Նրանց կենսամակարդակի բարձրացմանը հավասար բացվում էր և ախորժակը։ Բնականաբար, որոշ ժամանակ անց պահեստում պակասորդը զգալի ծավալների հասավ։ Առաջին իսկ ստուգման ժամանակ ամեն ինչ ջրի երես դուրս կգար։ Ի՞նչ էր մն� մանրամասն

ԱՄԱՌԱՅԻՆ ԲԼԻՑՆԵՐ
«ԵՐԲ ԼԱԼՎԱՐԻ ՎՐԱ ՄԱՌԱԽՈՒՂ Է ԻՋՆՈՒՄ, ՀՐԱ՜ՇՔ Է»
ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ («Ժառանգություն»)
-Պարոն Մարտիրոսյան, ո՞ւր եք գնալու հանգստանալու:
-Երևի մի տասն օրով Ռուսաստան գնանք:
-Դուք ռուսոֆի՞լ եք, պարոն Մարտիրոսյան:
-Ոչ, «հայոֆիլ» եմ:
-Բա ինչո՞ւ եք գնում Ռուսաստանում հանգստանալու. չի կարելի, չէ՞. չի կարելի գնալ ո՛չ Ռուսաստան, ո՛չ Անթալիա, ո՛չ Վրաստան և ո՛չ էլ Ամերիկա։ Չե՞ն ասել Ձեզ:
-Հակառակի պես, Ռուսաստանից հետո էլ Ամերիկա եմ գնալու. Անթալիա չեմ գնացել, դժվար էլ երբևէ գնամ, Ռուսաստանում կնոջս բարեկամը՝ մորաքույրն է ապրում, հրավիրել է, գնում ենք իրենց տեսնելու, իսկ Միացյալ Նահանգներ ծրագրով եմ գնալու:
-Ո՞Ւմ «ծրագրով»:
-Միացյալ Նահանգների:
-Արդե՞ն... Եվ...
-Եվ լա՜վ կլինի:
-Մոտավորապես ո՞ր «վեկտորում» կտեսնենք Ձեր «լավը»:
-Օրենսդրական աշխատանքի. մոտ քսան օր կմնամ Նահանգներում:
-Կարո՞ղ է այդ ընթացքում «վերբովկա» արվեք:
-Չեմ կարծում:
-«� մանրամասն

Ներքաղաքական վերջին «թոփը», իհարկե, Կարո Ռուբինյանն է` յուր «ֆեյսբուքային» դեմարշով: Այն մի պահ մոռացրեց ԼՂ և «շուրջը» տեղի ունեցող անչափ կարևոր զարգացումները, ՀԱՊԿ-մերձռուսաստանյան անհանգստությունները` Հայաստանում սպասվելիք ՆԱՏՕ-ական զորավարժությունների, Թուրքիայի «կողմից» հայ-թուրքական սահմանի բացման-չբացման առիթով, և ամառվա այս տապին բոլորիս ուշադրությունը սևեռեց իր` Կարապետի վրա, իսկ առավել ստույգ` նրա խոր անկեղծության և անչափ ուշացած «հուզումների» վրա:
Եթե Կարո Ռուբինյանի քայլը վիրավորվածության հետևանք չլիներ (պատկերացնո՞ւմ եք` ինչպիսի «կորուստ» կարող էր ունենալ հայ ներքաղաքական այսօրվա կյանքը, խստորեն թեժացող կրքերը, եթե այնպես ստացվեր, որ Կարոն դառնար ՀՀՇ վարչության անդամ, և ոչ մեկին «Ֆեյսբուքում» «չողջուներ» ու փոխադարձ ողջույններ ու ափսոսանքներ չստանար այնտեղից` հույժ կարևոր այդ առիթով), գուցե և կարելի էր ընդունել նրա «աշխարհաթողությունն» առանձին վերցրած ՀՀՇ տեսքով, որպես քաղաքական իրողության արտահայտություն: 
Սակայն այդպես չէ, և որոշ հարցեր այս «անց մանրամասն

Արդի աշխարհաքաղաքականության մեջ Հարավային Կովկասն առանձնահատուկ տեղ է գրավում և, չնայած տարածաշրջանի պետությունների ոչ բարձր իրական միջազգային սուբյեկտ լինելու հանգամանքին, այդ պետությունների այս կամ այն նախընտրությունից են շատ բանով կախված շահագրգիռ տերությունների հնարավորությունները։ Հարավային Կովկասում պետություններն արտաքին նվաճումների ու սպառնալիքների զսպման համակարգի կարիք ունեն, և առայժմ միայն Ռուսաստանի ռազմական ներկայությունն է ընդունակ այս կամ այն չափով ապահովելու տարածաշրջանի անվտանգությունը։ Ընդ որում, «ռազմական ներկայություն» ասվածը շատ լայն հասկացություն է, և զսպման համակարգում առաջատար դեր ունի ոչ այնքան անմիջական ռազմական ներկայությունը, օրինակ, Հայաստանում, Հյուսիսային Կովկասում և Սև ծովում ռուսական զինված ուժերի մարտունակությունը։ Չնայած Ռուսաստանի և Թուրքիայի փորձերին` կազմավորելու մի դաշինք, որը նպատակ պետք է ունենա սահմանափակելու ամերիկյան ազդեցությունը Սևծովյան-Կովկասյան և, միգուցե, Կենտրոնասիական տարածաշրջաններում, Թուրքիան մնում է որպես իմպերիալիստական տերություն, որը ձեռք է բերել տարածաշրջանային մակրոտերության կարգավիճակ և մանրամասն

Բլից-հարցազրույց «Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ ԱՐԱՄ ԶԱՎԵՆԻ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ հետ
-ՀՀՇ-ի համագումարում Ձեր խոսքից կարելի էր ենթադրել, որ այդ կուսակցությունը զերծ է սխալներից։ Իսկապե՞ս այդպես եք կարծում։
-Ես կարող եմ խոսել «Հանրապետություն» կուսակցության թերություններից մեր համագումարի ժամանակ, բայց, երբ հրավիրված եմ ՀՀՇ-ի համագումարին` կա՛մ ընդունում եմ հրավերն ու ողջյունի խոսք ասում, կա՛մ չեմ ընդունում։ Իմ խորին համոզմամբ` ՀՀՇ-ի քաղխորհրդի կազմում ընդգրկված մարդիկ, որոնք Հայաստանի երրորդ Հանրապետության կայացման գործում լուրջ ազդեցություն են ունեցել, ունեն կամք, ուժ իրենց անցած ուղին վերագնահատելու համար։ Պիտի տեսնեն թերությունները, բացթողումները, սխալները, որպեսզի առաջիկայում դրանցից զերծ լինեն։ ՀՀՇ-ի թերությունների ու սխալների մասին այս իշխանությունն այնքան է խոսել, նույնիսկ հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորումից շատ, որ բոլորին զզվեցրել է։ 
-Կադրային քաղաքականության մեջ ՀՀՇ-ի վերնախավը ժամանակին լուրջ սխալներ թույլ չտվե՞ց։ 
-Աշխարհում չսխալվող մեկ � մանրամասն

«Իրատես de facto»-ի հարցերին պատասխանում է ԱԺ «Ժառանգություն» խմբակցության պատգամավոր ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԸ
-«Ժառանգության» 6-րդ համագումարը կուսակցության համար ի՞նչ նշանակություն է ունենալու` Ձեր գնահատմամբ:
-Բոլոր համագումարներն էլ որոշիչ շեշտադրումներ ունեն` համագումարների ուղենիշներով են կուսակցությունները շարունակում գործունեությունը` կանոնադրությանը և ծրագրին համապատասխան: 6-րդ համագումարը «Ժառանգության» կյանքում կարևոր քայլ էր. առաջին անգամ փորձեցինք կուսակցության ներսում տարանջատել որոշումներ ընդունողներին և կենսագործողներին: Կուսակցության մեջ պատգամավորները, փաստորեն, որոշումները կյանքի կոչողներն են և պետք է մի փոքր տարանջատված լինեն որոշում ընդունողներից` վարչությունից, որպեսզի ժողովրդավարական հակակշիռների ու զսպումների ինստիտուտը գործի:
-Այդ մեխանիզմն ինչո՞վ է արդյունավետ դարձնում կուսակցականի աշխատանքը:
-Այն անձինք, ովքեր որոշումը պիտի ի կատար ածեն` ազդեցություն չունենալով որոշում ընդունելու վրա, հնարավորություն են տալիս, որ այդ որոշումները հն� մանրամասն

(հեռակա զրույց Ժիրայր Սէֆիլյանի հետ) 
Այս խորագրով մեր թերթը պատրաստ է տպագրելու խորքային խնդիրներ շոշափող հոդվածներ` ընդսմին համամիտ չլինելով կամ ոչ միշտ համամիտ լինելով դրանցում արտահայտված տեսակետներին և առաջնորդվելով ֆրանսիացի դասական Վոլտերի հայտնի իմաստախոսությամբ. «Ես բացարձակապես համակարծիք չեմ Ձեր տեսակետին, սակայն կյանքս կտամ` այն արտահայտելու Ձեր իրավունքը պաշտպանելու համար»։
Ինչո՞ւ հատկապես Ժիրայրի, որի հետ երբևէ չեմ հանդիպել, չեմ զրուցել, բաժակ բաժակի չեմ խփել։ Այն էլ ասեմ, որ զրույցն անանձնական է և չի վերաբերում երկուսիցս և ոչ մեկին, չի շոշափում և ոչ մեկի շահը, բայց շոշափում է երկուսիս և միլիոն ու կես անգամ երկուսիս շահը։
Ժիրա՛յր, կարդացե՞լ ես Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթը ՀՀՇ-ի վերջին համագումարում և կարդալուց հետո ի՞նչ ես մտորել։ Եվ մտորելուց հետո ցավ չե՞ս ապրել, որ ինչ-որ տեղ հավատալով, թե որոշ անձանց նկատմամբ ատելությամբ լցված, գնացել ես նրա հետևից։ Ժիրայր, այս կամ այն թերթում բազմիցս կարդալով քո անկեղծ հոդվածները, հավատացել և հավատում եմ, որ մանրամասն