|
Սպորտ
|
|
|
14/11/2008 |
«Թե էդ տեղեկությունները որտեղի՜ց եք քաղում...» |
«Իրավունք de facto» ԱԿՈՒՄԲՈՒՄ
Հանրապետության նախագահի կարգադրությամբ ձևավորված մարտի 1-ի դեպքերն ուսումնասիրող փաստահավաք խումբ և նույն նպատակին կոչված ԱԺ ժամանակավոր հանձնաժողով, «յոթի գործ» և այլ ընթացիկ հարցեր. այս ձևաչափն էր ընտրել ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպան ԱՐՄԵՆ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԸ «Իրավունք de facto» ակումբում լրագրողների հետ երեկվա հանդիպման ժամանակ։
Հիշեցնելով, որ հայրենի ընդդիմությունը երկու հարցադրմամբ էր հանդես եկել, դրանք ուղղելով նաև իրեն (փաստահավաք խմբի ձևավորման սահմանադրականություն և միջազգային փորձագետին առնչվող որոշ դրույթներ), օմբուդսմենը շեշտեց, թե հանրապետության նախագահի կարգադրությունը սահմանադրական վերահսկողությունից դուրս է, և մարդու իրավունքների պաշտպանն էլ Սահմանադրական դատարան կարող է դիմել միայն նախագահի հրամանագրերը վիճարկելու հարցով, այն էլ, եթե դրանք սահմանափակում են մարդու հիմնարար իրավունքները։ Ինչ վերաբերում է փաստահավաք խմբում միջազգային փորձագետի կարգավիճակին, Արմեն Հարությունյանն ասաց, թե չի կարծում, որ վերջինս պետք է օգտվի նաև քվեարկելու իրավունքից, բայց կարող է մշտական դիտորդի կարգավիճակով մասնակցել խմբի աշխատանքներին։ «Ես այդ հարցով արդեն խոսել եմ ԵԽ մարդու իրավունքների գլխավոր հանձնակատար Թոմաս Համմարբերգի հետ, որը պատրաստակամություն է հայտնել ոչ միայն մշտական հիմունքներով աշխատող փորձագետ ապահովել, այլև, եթե դրա անհրաժեշտությունը լինի, լրացուցիչ փորձագետ տրամադրել»,- ասաց օմբուդսմենը, համոզմունք հայտնելով, թե մշտական հիմունքներով գործող միջազգային փորձագետի մասնակցությունը փաստահավաք խմբի աշխատանքներին միանշանակ օգտակար կարող է լինել։
Քանի որ փաստահավաք խումբն իր վերջնական եզրակացությունը տրամադրելու է մարտի 1-ի դեպքերն ուսումնասիրող ԱԺ ժամանակավոր հանձնաժողովին, մարդու իրավունքների պաշտպանը լրագրողներին տեղեկացրեց, որ անձամբ է մասնակցելու հանձնաժողովի աշխատանքներին և նույնն անելու կոչ արեց ընդդիմությանը։ Առավել ևս, որ հանձնաժողովում կան մարդիկ, ովքեր, ըստ նրա, հատկապես վերջին շրջանում բավականին «կոնստրուկտիվ դիրքորոշում են ցուցաբերում»։ «Ովքե՞ր, օրինակ»,- հարցրեց «Իրավունքը de facto»-ն։ «Օրինակ, Արծվիկ Մինասյանը, Գուրգեն Արսենյանը»,- մասնավորեց ակումբի հյուրը։
Անդրադառնալով, այսպես կոչված, «յոթի գործին», Արմեն Հարությունյանը տեղեկացրեց, որ մի քանի օր առաջ հանդիպել է մարտի 1-ից հետո կալանավորված յոթ գործիչների փաստաբաններին, ովքեր իրեն որոշ մանրամասներ են ներկայացրել նախաքննական նյութերից։ Նախաքննության գաղտնիությունը չխախտելու համար օմբուդսմենն ընդամենն ասաց, որ այդ նյութերում իրոք բավականին զավեշտալի մանրամասներ կան և կոչ արեց դատարաններին՝ «հնարավորինս զերծ մնալ տարբեր անհեթեթություններից»։
Աչքաթող չարվեց նաև տաքսու վարորդներին առնչվող հարցը, որոնք վերջին օրերին բավականաչափ ակտիվ էին իրենց իրավունքները պաշտպանելու գործում։ «Սա մեկ անգամ ևս ապացուցեց, որ քաղաքացիները պետք է ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշում ունենան»,- ընդգծեց բանախոսը, շեշտադրելով, թե մարդու իրավունքների առաջին և ամենալավ պաշտպանները հենց մենք ենք, որ կանք։
Ինչ վերաբերում է մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի գործունեությանը, կառույցի ղեկավարն իրազեկեց, որ իրենք արդեն աշխատում են 2008-ի հաշվետվության վրա, սակայն արդեն իսկ կարող են ասել, որ 2 տոկոսով աճել է ստացվող դիմումների և մոտ 20 տոկոսով՝ դրական լուծում ստացած գործերի թիվը։ Այս պահին զբաղված են հատուկ զեկույցների պատրաստմամբ՝ երեխաների իրավունքներին, ազգային փոքրամասնություններին, խոսքի ազատությանը, սեփականության իրավունքին և արդար դատաքննության իրավունքին առնչվող հարցերով։ «Այս հատուկ զեկույցները դառնալու են մեր գործունեության հիմնական մեխանիզմը, որովհետև փորձը ցույց տվեց, որ դրանք առիթ են դառնում տարբեր լսումների, քաղաքացիական հասարակության ակտիվացման, և պետական մարմիններն էլ, գոնե, փորձում են բարձրացված հարցերին արձագանքել»,- իր նախնական խոսքը եզրափակեց Արմեն Հարությունյանն ու անցավ լրագրողների հարցերին։
«Լևոն Տեր-Պետրոսյանին համակրող թերթերից մեկը «սևացրել» էր փաստահավաք խմբում ընդգրկված կոալիցիայի ներկայացուցչին, Սերժ Սարգսյանին համակրող թերթերից մեկն էլ իր հերթին ընդդիմության ներկայացուցչի «վրայով էր անցել»։ Այս պայմաններում փաստահավաք խումբը կարո՞ղ է աշխատել»,- հետաքրքրվեց «Հրապարակ» օրաթերթի լրագրողը։
«Կարծում եմ՝ եթե այդ նույն պայմաններում մենք աշխատում ենք, խումբն էլ կարող է աշխատել, բայց ճիշտ կլիներ, իհարկե, որ մամուլը զերծ մնար փաստահավաք խմբի անդամներին առնչվող հրապարակումներից։ Հասարակությունն այսօր լուրջ կարիք ունի կոնսոլիդացիայի, ինչը հնարավոր չի լինի ապահովել, եթե մենք իրոք մարտի 1-ի սինդրոմը չհաղթահարենք»,- եղավ պատասխանը։
«Փաստահավաք խումբն ավելի «գաղտնապահ» է լինելու, քան նախաքննության մարմինը։ Մտավախություն չունե՞ք, որ փակ ռեժիմով աշխատելու արդյունքում խմբի հայթայթած փաստերի մի մասն այդպես էլ հասարակության սեփականությունը կարող է չդառնալ»,- հարցրեց «Ազատություն» ռադիոկայանը։
«Այսօր չի դառնա, վաղը կդառնա,- լրագրողուհուն հուսադրեց օմբուդսմենը։- Այստեղ խնդիր չեմ տեսնում։ Կարևորն այն է, որ փաստահավաք խումբը կարողանա պրոֆեսիոնալ մակարդակով գործել։ Գիտեք, որ այստեղ հիմնականը պարիտետային սկզբունքն է, կոնսենսուսային եղանակով խումբն իր ղեկավարին է ընտրել, այնպես որ եկեք վստահենք, որ իրենք կկարողանան գործընթացն այնպես տանել, որ հետագայում, երբ վերջնական զեկույցը ներկայացվի, որևէ մեկը թերահավատ չլինի դրա անաչառության հարցում»։
«Փաստահավաք խմբի ղեկավար է ընտրվել Ձեր կողմից առաջադրված Վահե Ստեփանյանը, ով հայտնի է որպես պրոֆեսիոնալ իրավաբան։ Տեղեկություններ կան, սակայն, որ նրա որդին դատախազության համակարգի աշխատակից է, ուստի հնարավոր է՝ դատախազությունը փորձի որդու միջոցով ազդել Վահե Ստեփանյանի վրա»,- այսպիսի դիտարկում արեց «Առավոտի» ֆոտոլրագրողը։
«Վահե Ստեփանյանն ունի մեկ տղա, և նա ֆրանսիական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի 2-րդ կուրսի ուսանող է։ Թե էդ տեղեկությունները որտեղից եք քաղում...»,- իր տարակուսանքը չթաքցրեց մարդու իրավունքների պաշտպանը։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
11/11/2008 |
«Արյունով ազատագրված հողը պայմանագրերով հետ չի վերադարձվում» |
«Իրավունք de facto» ԱԿՈՒՄԲՈՒՄ
Նոյեմբերի 2-ին արցախյան հարցով Մոսկվայում կնքված եռակողմ հռչակագիրն իր վրա է գամել ինչպես քաղաքական ուժերի, այնպես էլ հանրության սևեռուն հայացքը՝ դառնալով տարաբնույթ ու հակասական քննարկումների առարկա։
Երեկ «Արցախյան փակուղի» թեմայի շրջանակներում լրագրողներին իրենց դիտարկումները փոխանցեցին սոցիալ-դեմոկրատ հնչակյան կուսակցության ատենապետ ԼՅՈՒԴՄԻԼԱ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ, ՍԴՀԿ կենտրոնական վարչության ներկայացուցիչներ ԳՈՒՐԳԵՆ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆՆ ու ՎԱՀԱՆ ՇԻՐԽԱՆՅԱՆԸ։
Փաստելով, որ ղարաբաղյան հակամարտությունը մեռյալ կետից տեղաշարժելու գործընթացն այսօր մտել է հապճեպ ու ոչ հայանպաստ կարգավորման փուլ, տիկին Սարգսյանը նշեց, թե Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը, հրապարակային հավաստիացումներին հակառակ, Ղարաբաղը պահելու ո՛չ ցանկություն ունեն, ո՛չ էլ հնարավորություն։ «Երբ խոսվում էր լեգիտիմ նախագահ ունենալու անհրաժեշտությունից, արմատական ընդդիմությունը շատ լավ հասկանում էր, որ, հակառակ դեպքում, Ղարաբաղի շուրջ խմորվող զարգացումները մեզ կանգնեցնելու են փակուղու առաջ՝ բացառելով հակամարտության հայանպաստ լուծումը։ Ընդդիմությունն այսօր բավականին զուսպ կեցվածք է որդեգրել՝ գիտակցելով պահի ողջ լրջությունը»,- ասաց ՍԴՀԿ ատենապետը՝ լրագրողների ուշադրությանը ներկայացնելով կուսակցության հայտարարությունը, որում, մասնավորապես, ասված է. «Բեռլինի, Սան Ստեֆանոյի, Լոզանի, Բաթումի, Ալեքսանդրապոլի, Մոսկվայի, Կարսի խայտառակ և հակահայ պայմանագրերի արդյունքում հայ ազգի ապաշնորհ ու ծախու ղեկավարների և գերտերությունների ջանքերով վաճառվեցին հայկական հողերը։ Այդ օրերից հարյուրամյակներ են անցել, սակայն պատմությունը նորից կրկնվում է։ Հաղթանակ տանելով պատերազմի դաշտում և այդ կերպ վերականգնելով հայի՝ որպես ազգ գոյատևելու իրավունքը, մեր երկրի ապաշնորհ ղեկավարներն ու գերտերությունները սեփական շահերը սպասարկելու նպատակով առևտրի են հանել Կիլիկյան թագավորությունից հետո առաջին անգամ հայ զինվորի արյունով ազատագրված տարածքները և կասկածի տակ են առել Արցախի ինքնորոշման իրավունքը։ Եռաբլուրում ննջող հայորդիները, ազատամարտում հաշմված մեր ընկերները երբեք մեզ չեն ների, եթե կնքվի հերթական խայտառակ և ազգադավ պայմանագիրը։ Մեր հայրենիքի օրգանական մաս կազմող շրջաններն առևտրի հանողները թող լավ հիշեն, որ պատմությունն ու գալիք սերունդները նրանց երբեք չեն ների։ Արյունով ազատագրված հողը պայմանագրերով հետ չի վերադարձվում»։
Գուրգեն Եղիազարյանը նախ անդրադարձավ մոսկովյան հանդիպումից առաջ Սերժ Սարգսյանի հայտարարությանը, որը, ըստ նրա, կառուցված էր երեք խնդիրների շուրջ։ «Խնդիր առաջին՝ Լեռնային Ղարաբաղը պետք է գնա ինքնորոշման ճանապարհով։ Երկրորդ՝ եթե Հայաստանն ու Ղարաբաղն ունենան ընդհանուր սահման։ Եվ երրորդ՝ եթե միջազգային կազմակերպություններն ուղղակի գարանտ կանգնեն ԼՂՀ ժողովրդին։ Եվ սա ասվում է Մոսկվա գնալուց առաջ։ Ասվում է այն դեպքում, երբ մենք արդեն իսկ ընդհանուր սահման ունենք Ղարաբաղի հետ։ Այսօր Արցախի ժողովրդի անվտանգության երաշխավորը պետությունն է ու բանակը։ Այսինքն, Մոսկվա գնալուց առաջ նա արդեն քանդում է այս ամեն ինչը, հայտարարելով, թե սահման չունենք, և Արցախի ժողովրդի համար էլ պատասխանատու պիտի լինեն ինչ-որ միջազգային կառույցներ։ Իսկ ինչ վերաբերում է նրա բարձրացրած առաջին խնդրին, փաստորեն, խոսքն այն մասին է, որ մի հինգ-տասը տարի հետո հանրաքվեի միջոցով պետք է պարզեն Ղարաբաղի կարգավիճակը։ Այսինքն, մինչև Մոսկվա գնալն արված այս հայտարարությամբ մենք արդեն պարտված ենք։ Նա Մոսկվա գնում էր` իմանալով, թե ուր է գնում և ինչի համար, և Մոսկվայում էլ մենք մեր ձեռքով մի խայտառակ փաստ արձանագրեցինք՝ ֆիքսելով, որ այս հակամարտությունն ունի երկու կողմ։ Մինչդեռ եթե Լեռնային Ղարաբաղը դուրս է մղվում բանակցային գործընթացից, արդեն իսկ վերջին տասը տարվա փորձից մենք գիտենք, թե այս ամենն ուր է տանելու»։
Խոսելով տասը տարի շարունակ կեղծվող խայտառակ ընտրություններից և եվրոպացի «ջենթլմենների» կողմից այդ ընտրություններին տված «մեկ քայլ առաջ» գնահատականներից, Գուրգեն Եղիազարյանը եզրակացրեց, որ այդ ամենն արվում էր ժամ առաջ Արցախը մեր ձեռքից վերցնելու նպատակով, և վերջին գործընթացներն էլ տանում են հենց դրան։ ՈՒստի, բանախոսի համոզմամբ, Ղարաբաղի հարցը ոչ թե Սերժ Սարգսյանը պետք է լուծի, այլ մենք բոլորս և ամենից առաջ՝ արցախահայությունը։
«Քոչարյանի մուտքը Հայաստան նշանավորվեց նրանով, որ նա Լեռնային Ղարաբաղը դուրս մղեց բանակցային գործընթացից,- ասաց Վահան Շիրխանյանը։- Ի՞նչ ստացանք դրանից հետո։ Ստացանք ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհրդի երկրորդ բանաձևը՝ 2008-ի մարտին, որով կոչ է արվում Հայաստանի Հանրապետությանը անհապաղ դուրս բերել զինված ուժերը Լեռնային Ղարաբաղի տարածքից, վերականգնել Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, ապահովել փախստականների վերադարձը։ Կոչ է անում նաև աշխարհի բոլոր երկրներին՝ չճանաչել դեֆակտո ստեղծված իրավիճակը, այն է՝ ԼՂՀ անկախությունը։ Սա էր Քոչարյանի «նվերը» Հայաստանին, որը ճանաչվեց ագրեսոր երկիր»։
Անդրադառնալով, այսպես կոչված, «մադրիդյան սկզբունքներին», որոնք, փաստորեն, նոյեմբերի 2-ին Մայենդորֆում ստորագրված հռչակագրի ատաղձն են ու ենթադրում են փոխզիջումների ճանապարհով հակամարտության կարգավորում, Վահան Շիրխանյանը լրագրողներին փոխանցեց իր տարակուսանքը։ «Ի՞նչ փոխզիջումների մասին է խոսքը։ Հողը՝ հողի՞ դիմաց։ Ճանապարհը՝ ճանապարհի՞ դիմաց։ Փողը՝ փողի՞ դիմաց։ Ի՞նչ փոխզիջումներ են դրանք։ Մեզ ասում են՝ հրաժարվեք Արցախից, հրաժարվեք ցեղասպանության ճանաչման գործընթացից (Թուրքիան է ասում), և մենք կբացենք Կարս-Գյումրի երկաթուղին, որը երեք օր կարող է աշխատել, չորրորդ օրը՝ փակվել, ինչպես դա եղավ Սպիտակի երկրաշարժին հաջորդած շաբաթվա ընթացքում, երբ Թբիլիսիից Լենինական տանող երկաթգիծը վնասված էր, Թուրքիայով պետք է տեղափոխվեր հումանիտար օգնությունը, իսկ նա սկսեց խոչընդոտել։ Հիմա այս նույն երկիրն ասում է՝ վերադարձրեք Արցախը, իսկ ես ճանապարհները կբացեմ»։
Լավ, իսկ ի՞նչ ճանապարհով պետք է լուծվի գորդյան թնջուկի վերածված արցախյան հակամարտությունը, եթե Հայաստանի ավանդական կուսակցություններից մեկի ներկայացուցիչները դեմ են փոխզիջումներին։ Չէ՞ որ պատմական փորձն է հուշում, որ առանց փոխադարձ զիջումների հնարավոր չէ վերջնական խաղաղության հասնել։
«Ո՞վ ասաց՝ դեմ ենք փոխզիջումներին»,- հակաճառեցին հնչակյանները, հավելելով, թե դեմ են այն զիջումներին, որոնք միջազգային կառույցներն ու Հարավային Կովկասում սեփական շահերին հետամուտ աշխարհաքաղաքական կենտրոնները փորձում են միակողմանիորեն պարտադրել Հայաստանին։
«Մենք սպասում էինք, որ միջազգային կառույցները կոնֆլիկտի հանգուցալուծման այնպիսի տարբերակ կառաջարկեն, որը կնպաստեր տարածաշրջանում հարատև խաղաղության հաստատմանը,- պարզաբանեց Վահան Շիրխանյանը։- Բայց լուծման այն ճանապարհը, որով նրանք մեզ տանում են, նշանակում է, որ միջազգային կառույցներն Անդրկովկասում ական են դնում։ Մշտական գործող ական, որը կարող է պայթել իրենց ուզած պահին։ Այս ճանապարհով լուծում տալ ղարաբաղյան կոնֆլիկտին, նշանակում է, որ հաջորդ պատերազմը հակամարտող կողմերի միջև լինելու է շատ ավելի դաժան, շատ ավելի կործանարար՝ Անդրկովկասի բոլոր ժողովուրդների համար»։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
07/11/2008 |
«Տասը տարի է` խոսում ենք բյուջեի ռիսկայնության մասին» |
«Իրավունք de facto» ԱԿՈՒՄԲՈՒՄ
«2009-ի բյուջեում եկամտային մասը նախատեսված է 905 մլրդ դրամ, որի 47,7 տոկոսն ուղղված է սոցիալական ոլորտի երեք բնագավառներին՝ առողջապահություն, կրթություն, սոցիալական խնդիրներ»,- երեկ «Իրավունք de facto» ակումբում ասուլիսի հրավիրված լրագրողներին իրազեկեց Ազգային ժողովի հանրապետական խմբակցության անդամ, սոցիալական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նորընտիր նախագահ ՀԱԿՈԲ ՀԱԿՈԲՅԱՆԸ։
Բանախոսի փոխանցմամբ՝ սոցիալական խնդիրների լուծման նպատակով հատկացվելիք գումարները հասցեական են, ինչը նշանակում է, որ պետությունն իր անապահով, տարիքն առած կամ առողջական լուրջ խնդիրներ ունեցող քաղաքացիներին նյութապես օժանդակելու է առանց միջնորդների։ «Հաշվարկի հիմքում 35 հազար դրամ նվազագույն և 20 հազար դրամ կենսապահովման զամբյուղների գաղափարն է, որոնք երկուսն էլ հիմնավորված են։ Ընդհանուր առմամբ, սոցիալական ծրագրերի կտրվածքով անցած տարվա համեմատ աճը կազմում է 17, առանձին ծրագրերի դեպքում էլ՝ 15-20 տոկոս։ Մասնավորապես, մինչև 2 տարեկան երեխաների խնամքի համար նախատեսված գումարը վեցապատկվել է, և եթե անցած տարի այն երեք հազար դրամ էր, 2009-ին հասնելու է 18 հազարի։ Ընդհանրապես, պետության որդեգրած նպատակային քաղաքականության հիմնական շեշտադրումն այն է, որ սոցիալական ծրագրերով նախատեսված գումարները պետք է ուղղվեն ընտանիքներին, հատկապես երեխաներին։ Եթե հիշում եք, հինգ-վեց տարի առաջ ծնելիության մակարդակը հանրապետությունում տարեկան 33-34 հազար երեխա էր, այսօր՝ 40 հազար 500 երեխա։ Սա դեմոգրաֆիկ լուրջ խնդիր է, և ծնելիության մակարդակի հետագա աճ ապահովելու համար պետությունը որդեգրել է նպատակային ու հասցեագրված սոցիալական քաղաքականություն։ Եթե նախկինում առաջին և երկրորդ երեխաների ծնունդից հետո ընտանիքներին հատկացվող միանվագ գումարը 35 հազար դրամ էր, այսօր այն կազմում է 50 հազար դրամ, երեք և ավելի երեխաների դեպքում՝ 430 հազար դրամ։ Մենք ունենք ութ տասնյակ սոցիալական շերտեր, որոնցից յուրաքանչյուրին պետությունն առանձնակի մոտեցում է ցուցաբերում՝ բյուջետային հատկացումների տեսքով»։
Արդյոք 2009-ի բյուջեն ռիսկային չէ՞, և դժվար չի՞ լինելու ապահովել 905 մլրդ դրամի եկամտային մասը։
«Իրավունքը de facto»-ի հարցին ԱԺ սոցիալական հարցերի հանձնաժողովի նախագահը պատասխանեց, որ սա «իր» տասներորդ բյուջեն է, որի հաստատմանն ինքը մասնակից է լինում որպես պատգամավոր, և ամեն անգամ խոսվում է երկրի գլխավոր ֆինանսատնտեսական փաստաթղթի ռիսկայնության մասին։ «Այս տասը տարիներին նման խնդիր չի եղել, բյուջեն միշտ գերակատարվել է։ Մենք իրականում չունենք ռիսկայնության խնդիր, ընդհակառակը, այնպիսի հարկային քաղաքականություն է որդեգրվել, որը թույլ է տալիս յուրաքանչյուր տարի 0,3-0,4, իսկ 2008-ին՝ 0,6-0,7 տոկոսով ավելացնել հարկեր-ՀՆԱ հարաբերակցությունը։ Այսինքն, համապատասխան վարչարարության, օրենսդրական դաշտի բարեփոխման, տնտեսական ճիշտ քաղաքականության շնորհիվ մեզ հաջողվում է հարթել բյուջեի ռիսկայնության բոլոր վեկտորները»։
Ի դեպ, ասուլիսի վերջում Հակոբ Հակոբյանը բացեց սեղանին դրված «Նոյի» շշերից մեկն ու հաճույքով խմեց՝ շարունակելով պատասխանել իրեն ուղղված հարցին։
«Բջնի» է՞լ եք խմում»,- հարցրինք։
«Միշտ»,- ասաց։
«Բայց խանութներում չկա»,- ձեռք չէին քաշում լրագրողները։
«Համենայն դեպս, իմ աշխատողները ճարում են»,- ասաց։
«Բա որ գործարանը փակվի, ի՞նչ եք խմելու»։
«Չի փակվի»,- ոչ այն է՝ իրեն, ոչ այն է՝ հարկադիր պարապուրդի մատնված «Բջնի» հանքային ջրերի գործարանի աշխատակիցներին հուսադրեց Հակոբ Հակոբյանը, որն ինքն էլ անմիջականորեն կապված է «ջրային» ոլորտի հետ։ Խորհրդարանի մյուս Հակոբ Հակոբյաններից զանազանելու համար լրագրողներս նրան «Արփա-Սևան թունելի Հակոբյան» ենք ասում։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
31/10/2008 |
«Նորից կարող ենք հայտնվել երկու, եթե չասենք՝ երեք-չորս կրակի արանքում» |
«Իրավունք de facto» ԱԿՈՒՄԲՈՒՄ
Երեկ Շուշիի առանձնակի գումարտակի նախկին հրամանատար, «Ի պաշտպանություն ազատագրված տարածքների» քաղաքացիական նախաձեռնության հիմնադիր, Հայ ազգային կոնգրեսի ներկայացուցիչ ԺԻՐԱՅՐ ՍԷՖԻԼՅԱՆՆ ու յոթ այլ համախոհներ՝ ՏԻԳՐԱՆ ԽԶՄԱԼՅԱՆ, ԶԱՐՈՒՀԻ ՓՈՍՏԱՆՋՅԱՆ, ՀՐԱՆՏ ՏԵՐ-ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ, ՍԵԴԱ ՄԵԼԻՔՅԱՆ, ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ՔԱՆԱՆՅԱՆ, ԳՐԻԶԵԼԴԱ ՂԱԶԱՐՅԱՆ, ԱԼԵՔ ԵՆԻՔՈՄՈՒՇՅԱՆ, «Իրավունք de facto» ակումբում ազդարարեցին «Միացում» ազգային նախաձեռնության ծնունդը։
Ի՞նչ առաքելությամբ է հանրությանը ներկայանում «Միացումը», որի հիմնադիրները, գաղափարական համախոհներ լինելով հանդերձ, սկզբունքային նշանակություն ունեցող քաղաքական մի շարք հիմնահարցերում տարբեր հարթությունների վրա գտնվող ճանաչված անհատներ են։ Առաքելությունը, Ժիրայր Սէֆիլյանի ձևակերպմամբ, մեկն է՝ վիժեցնել արցախյան հարցում հերթական դավադիր ծրագիրը, որն այս օրերին դարձել է հայրենաբնակ ու աշխարհասփյուռ ողջ հայության մտասևեռման առանցքը։ Ազգային նորաստեղծ նախաձեռնությունը երեկ «Իրավունք de facto» ակումբում լրագրողներին փոխանցեց նաև իր անդրանիկ ուղերձը հայ ժողովրդին, որում մասնավորապես ասված է. «ՀՀ որևէ իշխանություն պետք է իսպառ հրաժարվի Հայաստանի ազատագրված տարածքի ամբողջականությունը վտանգելու և երկրի պաշտպանական համակարգը ոչնչացնելու գնով իշխանական լծակներն ու տնտեսական ապօրինի մենաշնորհային արտոնությունները պահպանելու անիրագործելի մտադրությունից։ Հայաստանի քաղաքական դաշտը պետք է որդեգրի սթափ և լրջմիտ կեցվածք՝ երկրի տարածքային և ռազմական անվտանգության նկատմամբ ներքին ու արտաքին ցանկացած ոտնձգություն կանխելու, բացառելու և պատժելու ուղղությամբ։ Հայաստանի անկախությունն ու ազատագրված միացյալ Արցախն այլևս անշրջելի իրողություն են: Այսօր մենք, վերստին տեր կանգնելով հայոց հաղթանակող ավանդին և ոգուն, վերահաստատում ենք հայոց ազատագրված տարածքի սրբազան ամբողջականությունը պաշտպանելու, ազատագրված շրջանները վերաբնակեցնելու և երկրում հայոց քաղաքակրթության անանցանելի արժեքների հիման վրա արդար, սահմանադրական և ժողովրդավարական պետություն կերտելու մեր մշտնջենավոր վճռականությունը»:
Ինչո՞ւ են արցախյան խնդրով մտահոգ գործիչներն իրենց նախաձեռնություն-շարժումը կոչել «Միացում»:
«Անվանակոչումը պատահական չէ,- ասաց Շուշիի առանձնակի գումարտակի նախկին հրամանատարը:- Ավարտվել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն հասկացության առկայությամբ միջազգային բեմերում խուսանավելու մարտավարական փուլը: Մենք այդ էջը համարում ենք փակված: Եկել է ավելի հստակ, ավելի ուղիղ գործելու, իրերն իրենց անուններով կոչելու, ջայլամի քաղաքականությունից զերծ մնալու ժամանակը, երբ առանց վարանելու պետք է ասել, որ այսօրվա Արցախն իր փաստացի սահմաններով, ՀՀ գերիշխանության տակ գտնվող տարածքներով պետք է հռչակվի Հայաստանի Հանրապետության մարզ, ինչն արդեն ապագայի խնդիր է»:
Ընդգծելով, որ հատկապես վերջին օրերին արցախյան հիմնախնդրին անդրադառնալու բազմաթիվ առիթներ է ունեցել, Ժիրայր Սէֆիլյանը խոսքը փոխանցեց իր մյուս համախոհներին, որոնց դիտարկումներից առանձին հատվածներ ներկայացնում ենք մեր ընթերցողներին:
«Այն, որ այսօր Հայաստանի Հանրապետությունն ու Արցախն առանց միմյանց չեն կարող որպես պետություն գոյատևել, իրողություն է,- շեշտեց ԱԺ «Ժառանգություն» խմբակցության անդամ Զարուհի Փոստանջյանը:- Ներկայումս մենք պետք է ամրագրենք այնպիսի մի գործընթաց, որով այդ իրողությունը կարողանանք հասցնել ժողովրդի գիտակցությանը, թույլ չտալով, որ նրան նախապատրաստեն մեկ այլ իրողության թվացյալ անխուսափելիության գաղափարին, ասել է թե՝ պարտադրված ենք գնալու փոխզիջումների, այդ թվում` տարածքային: Սահմանների որևէ փոփոխություն կարող է պատերազմ հրահրել, որը ցանկալի չէ ո՛չ Հայաստանին ու Արցախին, ո՛չ էլ Ադրբեջանին»:
Իր գոհունակությունն արտահայտելով վերջին շրջանում տարերայնորեն ու ինքնաբուխ ձևով հիմնադրվող նոր ձևաչափերի առնչությամբ, որոնցում ընդգրկված անձինք համակված են արցախյան վտանգված խնդրի գիտակցությամբ, Ալեքս Քանանյանն իր հերթին շեշտեց, թե տարածքային որևէ զիջում «Միացում» նախաձեռնության համար ընդունելի չէ: «Հայոց անկախության հաստատումից ի վեր մենք այսօր հասել ենք այն կարևոր գիտակցման, որ Հայաստան պետության արտաքին և ներքին քաղաքականությունն այսուհետ պետք է կառուցենք` ելնելով շատ հստակ սկզբունքներից, ոչ թե անձնավորելով մեր քաղաքական կողմնորոշումները: Այսինքն, ցանկացած անձ, ով հետայսու նպատակ ունի գործել Հայաստանի քաղաքական դաշտում, պետք է անվերապահորեն ընդունի, որ մեր պետության տարածքը գերակա արժեք է, առանց որի հնարավոր չէ պատկերացնել ո՛չ հայոց պետականությունը, ո՛չ ժողովրդավարության հաստատումն ու զարգացումը: Թյուր տպավորություն թող չստեղծվի, թե մեր այս դիրքորոշումը ծայրահեղական է: Իրականում բավական է փորձագիտական մի փոքր հմտություն ունենալ, պարզապես հպանցիկ մի հայացք նետել քարտեզին և ընդամենը մեկ անգամ այցելել Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն, հասկանալու համար, որ այն բոլոր նվաճումները, ազատագրված բոլոր տարածքները, որոնք ձեռք են բերվել 92-94 թվականների ազատամարտի ընթացքում, այն նվազագույնն է, ինչը կարող է արևելյան ճակատում ապահովել մեր երկրի տարածքային ու տնտեսական կենսունակությունը»: Քելբաջարում ընտանյոք հանդերձ բնակվող Ալեքսանդր Քանանյանը համոզված պնդեց, որ անհրաժեշտ է այսօր առանց ավելորդ աղմուկի, իրավական ակտերի շարունակական ընդունմամբ դե-յուրե ամրապնդել վաղուց արդեն դե-ֆակտո կայացած իրողությունը, այն է` Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման ճանաչումը` Հայաստանին վերամիավորվելու բնական պահանջի բավարարման տեսքով:
Փաստելով, որ ազգային դառնալու հավակնություն ունեցող այս նախաձեռնության հիմնադիրներին միավորել է այն նույն կարգախոսը, որը համախմբեց ազգը քսան տարի առաջ՝ 88-ին, Տիգրան Խզմալյանը ոչ հռետորական հարց ուղղեց բոլորիս. «Ինչպե՞ս ստացվեց, որ քսան տարի անց մենք գրեթե դոփում ենք տեղում։ Կեղծիքներով ձևավորված մեր քաղաքական, պետական, այսպես կոչված, ընտրանին իր սխալ, երբեմն էլ դավաճանական քաղաքականությամբ երկիրը հասցրել է այն վիճակին, որ կրկին ներքևից փորձում ենք իրականացնել միացումի սուրբ գաղափարը։ Մենք ելնում ենք այն անհերքելի ճշմարտությունից, որ յուրաքանչյուր հայ մարդ ցանկանում է խաղաղություն, իսկ խաղաղությունը պահել-պահպանելու միակ ձևը, մեր խորին համոզմամբ, Արցախի միացումն է Հայաստանին, քանի որ ցանկացած տարածքային զիջում, ինչպես ներկայացրին իմ համախոհները, իրոք, հանգեցնելու է նոր պատերազմի։ Մենք չենք ուզում պատերազմ։ Մենք խաղաղություն ենք քարոզում և այն պահպանելու համար էլ այսօր հայտարարում ենք այս նախաձեռնության սկիզբը»։
Հրանտ Տեր-Աբրահամյանն էլ ցավով արձանագրեց, որ անցած քսան տարիներին աննկատ, բայց հաստատապես աղավաղվել են ազգային ու բարոյական շատ արժեքներ։ «Մենք դադարում ենք ըմբռնել, թե ինչ է նշանակում ազգային հող։ Վերջին հազար տարիների ընթացքում բացարձակ առումով մենք հող ենք ազատագրել՝ մեր ազգային հողերը և արդեն տասնյոթ ու ավելի տարիներ մտածում ենք այդ հողը վերադարձնելու մասին։ Սա սկզբունքային խնդիր է, որին «Միացումը» բացարձակապես դեմ է։ Եթե մենք գնանք տարածքները զիջելու ճանապարհով, հենց այսօրվանից սկսած և հաջորդ տարիներին առավել ևս՝ մեր ազգը ոգեպես մահանալու է։ Նրանք, ովքեր այսօրինակ ռոմանտիզմից հեռու մնալու իբր ողջամիտ խորհուրդներ են տալիս, մոռանում են մի շատ կարևոր բան՝ մեր ռազմավարական նպատակն ու մարտավարական հնարավորությունները։ Եթե մենք հստակեցնենք, թե որն է մեր ռազմավարական նպատակը, դրանից հետո կարելի է խոսել նաև մարտավարական զիջումների մասին։ Բայց որովհետև մեր իրականության մեջ ամեն ինչ աղավաղվել է, աղճատվել են նաև այդ կարևոր սկզբունքները։ Եվ եթե այսօր մենք թույլ ենք, դա պայմանավորված է մեր ներքին թուլությամբ։ ՈՒ թեև այս նախաձեռնությունն էլ քաղաքական կուսակցություն չի ներկայացնում, սակայն մենք ողջունում ենք ցանկացած կեցվածք թե՛ Հայաստանում, թե՛ Արցախում, թե՛ սփյուռքում, որը դեմ է արտահայտվում տարածքների հանձնմանը»։
Ասուլիսից հետո պատասխանելով «Իրավունքը de facto»-ի հարցին՝ ի՞նչ կարող ենք ակնկալել նոյեմբերի 2-ին Մոսկվայում կայանալիք Սերժ Սարգսյան-Իլհամ Ալիև հանդիպումից, Ժիրայր Սէֆիլյանն ասաց. «Սերժ Սարգսյանն այսօր փաստացիորեն անելանելի վիճակում է հայտնվել։ Որքան շուտ ինքը դա հասկանա և հրաժարական տա, այնքան լավ թե՛ իր անձի, թե՛ մեր երկրի համար։ Իսկ նոյեմբերի 2-ի հանդիպումը ես աննախադեպ վտանգավոր եմ համարում, որովհետև Այսրկովկասում գերտերությունների փոխհարաբերությունների սրման «պլանկան» հասել է իր գագաթնակետին։ Այս իրավիճակում այդ գերտերություններից որևէ մեկը կարող է շատ կոշտ քայլեր ձեռնարկել, և մենք նորից կհայտնվենք երկու, եթե չասենք՝ երեք-չորս կրակի արանքում»։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
24/10/2008 |
«Երկու գլուխ մի ղազանում չի եփվի» |
«Իրավունք de facto» ԱԿՈՒՄԲՈՒՄ
Վաղուց ԱՐՇԱԿ ՍԱԴՈՅԱՆԸ լրագրողների հետ երես առ երես չէր հանդիպել, ինչի հնարավորությունն ունեցավ երեկ՝ «Իրավունք de facto» ակումբում։ Շփման բացակայությունից առաջացած խորթությո՞ւնն էր պատճառը, թե՞ ակումբ մտնելու պահին սև կատու էր անցել ոչ վաղ անցյալում Ազգային ժողովի «4-րդ խոսափողը» դղրդացնող նախկին պատգամավորի առջևով, հայտնի չէ, սակայն ԱԺԴ նախագահը հենց սկզբից «սվիններով ընդունեց» հանրային հեռուստատեսության լրագրողուհու արտաքուստ շա՜տ անմեղ հարցը. «Որտե՞ղ է այժմ Ազգային ժողովրդավարների դաշինքը»։
Հիշեցնելով, որ շեղվում ենք ասուլիսի բուն թեմայից («Ներքին և արտաքին քաղաքական խմորումներ»), Սադոյանը յուրովի վերաձևակերպեց իրեն ուղղված հարցը. «Ի՞նչ դեր ունի ԱԺԴ-ն ներքաղաքական գործընթացներում։ Շատ մեծ դեր։ Մեր կուսակցությունը, համախոհ այլ ուժերի հետ (ԱԺՄ, ԱԺԿ, «Ազգային պետություն»), մշակել է ազգային ժողովրդավարական սկզբունքների վրա հիմնված քաղաքական գործընթացների ծրագիր։ Այդ գործընթացները շարունակվում են և բավականին լուրջ ձևով։ Բնական է, որ մենք արձագանքում ենք նաև ներքաղաքական ու արտաքին քաղաքական բոլոր ընթացիկ հարցերին»։
Հատուկ շեշտելով, որ արդեն տևական ժամանակահատված ընդդիմադիր և իշխանամետ որոշ ուժեր ԶԼՄ-ներին միտումնավոր ուղղորդում են դեպի երկբևեռ քաղաքական դաշտ, որի մի թևում տերպետրոսյանական ընդդիմությունն է, մյուսում՝ իշխանությունը, Սադոյանը ցավով ընդգծեց, թե նման ուղղորդման արդյունքում զանգվածային լրատվամիջոցների կողմից չի «մարսվում» այն ակնհայտ իրողությունը, որ ոչ թե քաղաքական դաշտն է դարձել երկբևեռ, այլ տասնամյա լռությունից հետո որոշ ուժեր վերադարձել են քաղաքական դաշտ՝ վերադարձի հիմնական նախապայման համարելով «անցյալի կեղտերից մաքրվելու» անհրաժեշտությունը։
«Հույսները դնելով մարդկանց ոչ այնքան հետևողական հիշողության վրա՝ այս ուժերը մեծ հաջողությամբ կարողացան իրագործել իրենց մինիմում ծրագիրը՝ տեղ գրավելով քաղաքական դաշտում»,- եզրակացրեց ԱԺԴ նախագահը, հավելելով, որ առկա երկբևեռությանն իրենք փորձում են հակազդել ազգային ժողովրդավարական ուղղվածություն ունեցող ուժերին համախմբելով և այս հողի վրա ճանապարհ հարթելով քաղաքական դաշտում սահուն սերնդափոխության համար։ Իր իսկ բնորոշմամբ՝ «ամեն ինչ պետք է անել, որպեսզի քաղաքականությամբ զբաղվող երիտասարդները՝ ապագայի նախարարներն ու պատգամավորները, գոնե մի քիչ շեղվեն այն այլանդակ մտածողությունից, թե քաղաքականությունն անբարոյականության արվեստ է»։ «Սահուն սերնդափոխություն» կոչվող այս մաքսիմում ծրագիրն ազգային ժողովրդավարները հույս ունեն առարկայական հիմքի վրա դնել վետերանների ու երիտասարդների քաղաքական ակումբ հիմնելու ճանապարհով։ Առայժմ սա ընդամենը գաղափար է, որին կյանքի ուղեգիր տալու համար նախ և առաջ տարածք է պետք, բնականաբար, քաղաքի կենտրոնում, ինչը փող արժե, իսկ փող, ցավոք սրտի, ժողովրդավարները չունեն։
«Այսօր շատ է խոսվում ԼՂՀ հակամարտության կարգավորման ոչ հայանպաստ ծրագրի՝ այսպես կոչված, գրավյալ տարածքները հայ-թուրքական սահմանի բացման դիմաց հանձնելու մասին։ Ի՞նչ կասեք այս առնչությամբ»։
«Ոչ թե շատ է խոսվում,- լրագրողի հարցին ի պատասխան ասաց Սադոյանը,- այլ միտումնավոր փորձում են լրագրողների ուղեղների մեջ կաթեցնել, թե՝ վա՜յ-վա՜յ, Լավրովն էսինչ բանն ասաց, Պուտինն՝ էնինչ բանը, այն դեպքում, երբ Կոսովոյի, Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի դեպքերից հետո Արցախն այսօր ամենահարմար իրավիճակում է հայտնվել՝ անկախության միջազգային ճանաչման առումով։ Մինչդեռ փորձ է արվում տպավորություն ձևավորել, թե այնպիսի սրված իրավիճակ է ստեղծվել, որ Ղարաբաղը տալու ենք։ Ինչո՞ւ։ Որպեսզի «Հիմա՛, հիմա՛» գոռացողներին պատճառ ունենան համոզելու, թե վտանգված Արցախը չզոհաբերելու համար անհրաժեշտ է առժամանակ դադարեցնել հանրահավաքային պայքարը։ Որովհետև, կրկնում եմ, տասը տարվա լռությունից հետո քաղաքական դաշտ վերադարձած տերպետրոսյանական թիմի նպատակը ոչ թե «հիման» էր, այլ անցյալի կեղտերից մաքրվելն ու 2012-ի ընտրություններին նախապատրաստվելը։ Այ, լրագրողներդ ասում եք՝ արմատական ընդդիմություն։ Ո՞նց կարող է արմատական ընդդիմություն լինել մի ուժ, որը նախկինում եղել է իշխանություն, տասը տարի լռել է, թքած է ունեցել երկրի ապագայի վրա ու մեկ էլ հանկարծ դարձել է «արմատական»։ Եթե արմատական ես, ո՞նց կարող ես մարտի 1-ից հետո, տասը զոհերի ու քաղբանտարկյալների առկայությունից հետո հնարովի պատճառաբանությամբ հայտարարել, թե՝ գիտե՞ք, Ղարաբաղի հետ կապված պրոբլեմներ կան, մի քանի ամիս հանրահավաք չպիտի անենք։ Ակնհայտ չէ՞, թե ով ինչ է ուզում և ինչ նպատակով։ Այդ նպատակին հետամուտ ուժի անունը դուք դնում եք «ընդդիմությո՞ւն»։ Այն էլ՝ արմատակա՞ն»։
Լավ, պարոն Սադոյան, եթե տերպետրոսյանական ընդդիմությունն էլ արմատական չէ, ո՞ր քաղաքական թիմն է, այդ դեպքում, հավակնում սույն տիտղոսին, հարցրինք ԱԺԴ նախագահին։ Պարզվեց՝ բոլոր այն ուժերը, որոնք իշխող կոալիցիայի մաս չեն կազմում և դժգոհ են ներկա իշխանությունների վարած քաղաքականությունից թե՛ երկրի ներսում, թե՛ դրսում։ Դասական բանաձևում, որի մեջ, սակայն, Արշակ Սադոյանը չի ուզում «տեղավորել» տերպետրոսյանական ընդդիմությանը, քանզի առաջին նախագահի նկատմամբ, իր իսկ բնորոշմամբ, «անձնավորված վերաբերմունք ունի» (հիշենք 96-ը, երբ Վազգեն Մանուկյանին սատարող մի խումբ քաղաքական գործիչներ, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հրաժարականի պահանջը ձեռքներին, մուտք գործեցին նախագահական նստավայր, ու երբ Տեր-Պետրոսյանին ներկայացնում էին «ուլտիմատումը» բերածների ցուցակը և հասան Արշակ Սադոյանին, նախագահն ասաց. «Ես այդ մարդուն չեմ ճանաչում»։
Ինչ որ է։
Խորհրդարանի ամենաստաժավոր պատգամավորներից մեկին հարց ուղղվեց նաև, թե ինչ կարծիքի է ԱԺ կանոնակարգ-օրենքի խախտումով օրենսդիր մարմնում իշխանափոխություն գլուխ բերելու հանրապետական կուսակցության «քյանդրբազության» առնչությամբ։
«Ներողություն, հա՞,- տարակուսեց «մազութի գործով», «կոնյակի գործով», «ԱրմենՏելի» գործով» ԱԺ մի քանի նախագահ «պատին դեմ տված» նախկին պատգամավորը։- Եթե հանրապետական կուսակցությունը, որի կարկառուն ներկայացուցիչն էր Տիգրան Թորոսյանը, նպատակահարմար է գտնում Թորոսյանին փոխարինել Հովիկ Աբրահամյանով, դա իրենց ներկուսակցական գործն է։ Թեև, իհարկե, դժվար է պատկերացնել Հովիկ Աբրահամյանին՝ նժդեհական-ցեղակրոն։ Բավականին դժվար է պատկերացնել նաև Սամվել Նիկոյանին, օրինակ։ Էլ չեմ խոսում այլևայլ դեմքերի մասին, որոնք հանրապետականում շատ-շատ են։ Բայց խնդիրը դիտարկենք նաև այլ տեսանկյունից։ Տիգրան Թորոսյանը, լինելով պետության երկրորդ դեմքը, պետք է իր դիրքորոշումներն արտահայտեր Հայաստան պետությանն առնչվող բոլոր հարցերի վերաբերյալ, այդ թվում՝ մարտի 1-ի։ Այսինքն, խնդիրը դիրքորոշում արտահայտելու քաղաքական համարձակության մասին է, իսկ այս հարցում Տիգրան Թորոսյանի և Հովիկ Աբրահամյանի միջև ես որևէ տարբերություն չեմ տեսնում։ Ցավոք, մեր քաղաքական դաշտն այնքան շուկայական, «բազարային», փողային է դարձել, որ այդ փողային դաշտում նյութական միջոցներ չունեցող արմատական ուժերը չեն կարողանում ինչ-որ գործ անել։ Եթե Տիգրան Թորոսյանը, օրինակ, կանգնի, այսպես ասած, արմատական պայքարի ուղու վրա և իր միջոցներն ու հնարավորությունները (եթե ունի դրանք) նպատակամղի այդ ուղղությամբ, դա կլինի, իրոք, համարձակ քաղաքական որոշում»։
Էքսնախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն էլ նպատակ ունի կանգնել «արմատական պայքարի ուղու վրա»։ Սա՞ էլ համարենք «համարձակ քաղաքական որոշման» արգասիք, թե՞ առաջ մղող ուժն ու նպատակը, այդուհանդերձ, ուրիշ հարթության մեջ են։ Ինչպե՞ս է վերաբերվում այս հեռանկարին ԱԺԴ նախագահը։
«Վատ եմ վերաբերվում,- եղավ Սադոյանի պատասխանը։- Քոչարյանն ակտիվ մարդ է և հազիվ թե բավարարվի ԱՊՀ շրջանակներում ինչ-որ միջանկյալ պաշտոն զբաղեցնելով։ Իհարկե, նա կուզենա վերադառնալ քաղաքական դաշտ, բայց կա մի խնդիր, ինչի մասին ես զգուշացրել եմ դեռ այն ժամանակ, երբ 98-ի ընտրություններում Վազգեն Սարգսյանը Քոչարյանին դարձրեց նախագահ։ Այն է՝ «Երկու գլուխ մի ղազանում չի եփվի»։ Այսօր Հայաստանում համար առաջին դեմքը, իր կարողություններով, Սերժ Սարգսյանն է, և նա երբեք չի համաձայնի ո՛չ երկրորդ դեմքի, ո՛չ էլ, առավել ևս, հավասար հնարավորություններ տալու Ռոբերտ Քոչարյանին»։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
|
էջ 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 |
