|
Սպորտ
|
|
|
22/05/2009 |
Ոչ սովորական ասուլիս` շատ սովորական բաների մասին |
Տխուր, շատ տխուր սկսվեց երեկվա ասուլիսը։ Հայ ազգային կոնգրեսի ներկայացուցիչ ԴԱՎԻԹ ՇԱՀՆԱԶԱՐՅԱՆԸ, որ օրվա բանախոսն էր, լրագրողները, օպերատորներն ու ակումբի հյուրերը հոտնկայս լռությամբ հիշեցին կյանքից վաղաժամ հեռացած, հանրապետության լավագույն գլխավոր խմբագիրներից մեկին` տաղանդաշատ հրապարակախոս ու շատ սիրելի մարդ Այդին Մորիկյանին։
Լռության ծանր վայրկյաններին հաջորդեց Դավիթ Շահնազարյանի ծանրորեն տխուր ձայնը. «Այդին Մորիկյանի կորուստը ոչ միայն հայ լրագրողական համքարության, այլև ողջ հասարակության կորուստն էր, որովհետև Այդինը սոսկ լրագրող չէր, Հայաստանի Հանրապետության լիարժեք քաղաքացի էր, ով մինչև վերջ մաքառեց ծանր հիվանդության դեմ։ Իրոք անդառնալի կորուստ էր բոլորիս համար»։
ՈՒ թեև դժվար էր այս տխուր սկզբից հետո անցնել «պրոզայիկ» քաղաքականության, մի քանի վայրկյան դադար տալուց հետո Դավիթ Շահնազարյանը, այնուամենայնիվ, «անցավ»։ Եվ որովհետև թեման Երևանի ավագանու ընտրությունների քարոզարշավն էր, որն ընդամենը տասն օր անց կհատի վերջնագիծը, ՀԱԿ-ի ներկայացուցիչն իր հակիրճ դիտարկումները շարադրեց դրանց առնչությամբ։
«Քարոզարշավն ուղեկցվում է ռեպրեսիաներով` քաղաքական դատավարություններում որպես վկա հանդես եկողների դեմ։ Հասկանալով, որ այդ «սարքած» գործերն ամբողջովին տապալված են, իշխանություններն աննախադեպ պահվածք են դրսևորում։ Դա ռեպրեսիա էլ չէ, այլ ամենաուղղակի ահաբեկչություն, պետական տեռոր` վկաների դեմ։ Գիտեք, որ դատարաններից ոստիկանությունը նույնիսկ առևանգում է վկաներին, փորձում բոլոր հնարավոր միջոցներով ճնշումներ գործադրել։ Դատապարտել և դատապարտում ենք նման արարքն ու վստահեցնում, որ բոլորը պատասխան են տալու օրենքի առաջ, որովհետև սա ոչ միայն վկաների ու քաղբանտարկյալների, այլև ամենից առաջ մեր պետականության դեմ է ուղղված»։
Հերթական անգամ շեշտելով, թե մայիսի 31-ի ընտրություններում իշխանությունների միակ «հաղթաթուղթ-ջոկերը» շարունակում է մնալ ընտրակեղծիքը, Շահնազարյանն ասաց, թե վարչական ռեսուրսն էլ այս անգամ ցանկալի քանակությամբ ձայներ չի կարողանա ապահովել, ինչպես մեկ տարի առաջ` հանրապետության նախագահի ընտրություններում։
«Իշխանությունը ներկայացնող ուժերի կողմից, ըստ էության, տարվում է քարոզարշավի իմիտացիա։ Նրանք ամեն ինչ փորձում են անել` հանրության ուշադրությունն ընտրարշավից շեղելու համար։ Հատկապես էլեկտրոնային լրատվամիջոցները ջանում են տպավորություն ստեղծել, թե ընտրարշավ գոյություն չունի։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև իշխանությունների հիմնական խնդիրներից մեկն էլ այն է, որ այս ընտրություններին երևանցիների մասնակցության տոկոսը հնարավորինս ցածր լինի, քանի որ այդ դեպքում ընտրակեղծիքների հնարավորությունն էապես մեծանում է»,- ասաց ընդդիմադիր գործիչը, ընդսմին վստահեցնելով, որ վարչախմբին, միևնույն է, չի հաջողվելու հանրության ուշադրությունը շեղել ընտրություններից։
Լրագրողներին, բնականաբար, հետաքրքրում էր, թե ինչպես են գնահատում ՀՀԿ-ի և ԲՀԿ-ի ընտրարշավային բախումները Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողմնակիցները` ի դեմս օրվա բանախոսի։ Իսկ օրվա բանախոսի համոզմամբ` կոալիցիայի ներսում քաղաքական տարաձայնություններ չկան, և եթե ներքևի օղակներում ինչ-ինչ տարակարծություններ էլ ի հայտ են գալիս, ընդհանուր դիրքորոշման վրա դրանք չեն անդրադառնում։ «Ավելին,- ասաց,- կարծում եմ` փորձում են ցույց տալ, թե իբր կոալիցիայի ներսում պայքար կա, հուսալով, թե դա հնարավորություն կընձեռի մի քանի ավելի ձայն պոկել երևանցիներից։ Կրկնեմ` կան քրեական մակարդակի առանձին տարաձայնություններ, բայց, խոշոր հաշվով, դրանք քաղաքական նույն նպատակները հետապնդող ուժեր են` կոալիցիայի ներսում»։
Ընտրությունների «քթի տակ» կոալիցիոն մյուս ուժի` դաշնակցության «ապահարզանը» իրո՞ք սկզբունքային տարաձայնությունների արդյունք էր, թե՞ ՀՅԴ-ն էլ է ընդդիմադիր «խաղեր տալիս»։
«Դաշնակցությունն ընդդիմություն չէ։ Իր ողջ պատմության ընթացքում դաշնակցությունը միշտ եղել է ծայրահեղություն։ Մի՛շտ»,- կարճ կապեց ընդդիմության ներկայացուցիչը։
Անդրադառնալով խորհրդարանի խոսնակ Հովիկ Աբրահամյանի հավաստիացմանը, թե մինչև մայիսի 31-ը համաներում կհայտարարվի, և բոլոր բանտարկյալները (առանց «քաղ»-ի.- Լ. Մ.) ազատ կարձակվեն, Դավիթ Շահնազարյանը թերահավատ հեգնանքով նկատեց. «Մի տարի է նույն բանն են ասում։ Կապրենք` կտեսնենք։ Հերթական անգամ փորձում են հիմարացնե՞լ եվրոպական կառույցներին, թե՞ ոչ։ Չեմ բացառում և ավելի հավանական եմ համարում, որ հերթական անլուրջ փորձն է դա»։
Ընտրություններից տասն օր առաջ տարբեր սոցիոլոգիական կենտրոններ հասարակական տրամադրություններն արտացոլող տարբեր պատկեր են ներկայացնում` հստակ ի ցույց դնելով նաև քաղաքական պատվիրատուի «ականջները», որոնց համապատասխան ՀԱԿ-ը կա՛մ «ֆավորիտի» դերում է հայտնվում` մինչև 70 տոկոս ձայնով, կա՛մ «աուտսայդերի»` 10-ից 15 տոկոսի սահմանը չգերազանցող խղճուկ ռեսուրսով։ ՀԱԿ-ն ինչպե՞ս է գնահատում իր իրական հնարավորությունները։
«Հայ ազգային կոնգրեսի իրական ձայները 80 տոկոսից ավելի են»,- առանց երկմտելու հայտարարեց Դավիթ Շահնազարյանը։
Իսկ կարողանալո՞ւ են տեր կանգնել իրենց «80»-ին։
«Համենայն դեպս, ամեն ինչ անելու ենք, որպեսզի ընտրակեղծիքների մեխանիզմը չօգնի իշխանություններին` հայտարարելու այն, ինչի մասին իրենք երազում են»,- հավաստիացրեց ընդդիմադիր քաղաքական գործիչը, չցանկանալով, սակայն, մանրամասնել, թե ինչ ասել է «ամեն ինչ»։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
15/05/2009 |
«Երբ Ստեփանակերտը հակադրվում է Երևանին, իշխանափոխությունը Հայաստանում անխուսափելի է» |
«Հայ կամավորների համախմբում» ազգային հասարակական-քաղաքական նախաձեռնության համակարգող, Հայ ազգային կոնգրեսի ներկայացուցիչ ԺԻՐԱՅՐ ՍԷՖԻԼՅԱՆԻ ու նրա համախոհ-գաղափարակիցների համոզմունքն է սա, ինչը նա երեկ տարբեր դիտանկյուններից փորձեց հիմնավորել «Իրավունք de facto» ակումբում։
2009-ի գարնանային նախընտրական «մարաթոնը» համեմատելով 2008-ի ձմեռային ընտրարշավի ու դրանց զուգահեռ ընթացող ներքին և արտաքին քաղաքական զարգացումների հետ` Շուշիի առանձնակի գումարտակի նախկին հրամանատարը վստահաբար պնդեց, թե մեկ տարի անց` Երևանի ավագանու մայիսյան ընտրությունների շեմին, Հայաստանի իշխանությունները շատ ավելի թույլ են, քան ՀՀ նախագահի փետրվարյան ընտրություններից առաջ։
«Այս մեկ տարվա ընթացքում տեղի ունեցավ ազգային դավաճանություն, ինչը չէր կարող չազդել մեր ժողովրդի տրամադրությունների վրա։ Նախորդ ընտրությունների ժամանակ հանրության մի զգալի հատվածն իրեն բավականին կրավորական պահեց` որպես փոխարինող նախագահ չընդունելով Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, սակայն համոզված եմ, որ այդ կրավորական հատվածի գերակշիռ մասը, տեսնելով ազգային դավաճանության առկա դրսևորումները թե՛ Արցախի, թե՛ հայ-թուրքական հարաբերությունների խնդրում, պիտի ակտիվանա և մայիսի 31-ին ընտրի, գոնե, չարյաց փոքրագույնը»,- հույս հայտնեց Սէֆիլյանը։
Լրագրողներին հիշեցնելով, որ արցախյան խնդիրն ինքը երբևէ չի դիտարկել որպես արտաքին քաղաքական գործոն և այն մշտապես «տեղավորել» է ներքաղաքական իրողությունների դաշտում, ՀԱԿ-ի ներկայացուցիչը գոհունակությամբ շեշտեց, որ տասնմեկ տարիների վախվորած լռությունից հետո վերջապես «արժանացանք» Ստեփանակերտից ճշմարիտ խոսք լսելու «պատվին»։ Իսկ ճշմարիտ խոսքն այն է, որ ԼՂՀ խորհրդարանը մայիսի սկզբին արտահերթ նիստ գումարեց` բարձրացնելով չափազանց կարևոր մի հարց, ըստ որի` բանակցային գործընթացի մասնակից որևէ կողմ, այդ թվում և` Հայաստանը, իրավասու չեն հանդես գալու Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության անունից։
«Սա ես շատ լուրջ քայլ եմ համարում, իսկ թե ինչ տեղի ունեցավ այդ քայլից հետո, բոլորս տեսանք,- մանրամասնեց Ժիրայր Սէֆիլյանը` բացելով իրեն հայտնի մի քանի փոքրիկ փակագծեր։- Սերժ Սարգսյանը խնդրել էր ԼՂՀ ղեկավարությանը, թե` համբերեք, գնամ Պրահա, գամ, կխոսենք։ Համբերեցին։ Իմ տեղեկություններով` Սերժ Սարգսյանի ստեփանակերտյան հանդիպումը շատ լարված է անցել և ոչ մի արդյունք չի տվել այն կասկածները փարատելու առումով, թե ինքը դավաճանական ընթացքի մեջ է։ Համոզված լինելով դրանում` այս պահին Ստեփանակերտում համապատասխան քայլեր չեն անում, բայց համոզված եմ, որ եկող օրերին նման քայլեր լինելու են։ Առիթից օգտվելով` հորդորում եմ իմ նախկին գործընկերներին, իմ հին ծանոթներին, ներառյալ ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանին` չկաշկանդվել այն հանգամանքի պատճառով, որ երկար տարիներ աշխատել են Սերժ Սարգսյանի ու Ռոբերտ Քոչարյանի հետ ու նրանց ենթակայության ներքո, և իրերը կոչեն իրենց անուններով։ Սա անհատի խնդիր չէ։ Այսօր մեր երկիրը, մեր հայրենիքը լուրջ վտանգի առջև է կանգնած, և որևէ անհատի գործոն չպետք է շեղի մեզ ճշմարիտ ուղուց»։
Ասելիքն ամփոփելով` Ժիրայր Սէֆիլյանը եզրահանգեց, որ երբ Ստեփանակերտը հակադրվում է Երևանին` Հայաստանում իշխանափոխությունն անխուսափելի է։
Ահա այս իրողություններով էլ գնում ենք ընտրությունների, որոնք, ընդդիմադիր գործչի համոզմամբ, միայն անունով են Երևանի ավագանու ընտրություններ, իրականում որևէ մեկը կասկած չունի, որ դրանք համապետական նշանակության ընտրություններ են։ Հայ ազգային կոնգրեսն այդ ընտրություններին մասնակցում է մեն-միակ նպատակով` մայիսի 31-ից հետո հասնել իշխանափոխության և այս անգամ շատ ավելի վճռական ու ազդու մարտավարություն է ընտրել, քան 2008-ի փետրվարյան ընտրություններում։ Նման մարտավարությունը, նրա դիտարկմամբ, ոչ միայն հաղթանակ է ապահովելու, այլև օգնելու է տեր կանգնել հաղթանակին։ Դե, իսկ եթե այս անգամ էլ վարչական մեքենան գործի գցի իր սև հնարքները, հերթական անգամ «շլագբաում» կանգնեցնելով սահմանադրական ճանապարհով իշխանափոխություն իրականացնելու ճանապարհի՞ն։
«Այդ դեպքում սոցիալական պայթյունն անխուսափելի է»,- վերջակետեց Սէֆիլյանը։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
08/05/2009 |
«Սոցիոլոգիան մի ուրվական է, որով վախեցնում են բոլորին, բայց ոչ մեկը չի տեսել նրան» |
«Ընտրապայքարին մասնակցող բոլոր քաղաքական ուժերի մոտ նկատվում է պասիվ քարոզչություն»,- երեկ «Իրավունք de facto» ակումբում հայտարարեց Երևանի ավագանու ընտրություններում ՀՅԴ ցուցակը գլխավորող, ԱԺ պատգամավոր ԱՐԾՎԻԿ ՄԻՆԱՍՅԱՆԸ` ակնկալելով, որ ընտրությունները պետք է ընթանան «տոնական ենթատեքստով»։ Որպեսզի ընտրություններն իսկապես տոնի վերածվեն, ՀՅԴ-ն այս ընտրություններում կիրառելու է ընտրական նոր մեխանիզմ` «տուն առ տուն» քարոզչական հնարք։ Չնայած դաշնակցականներն արդեն ահազանգեր են ստանում, թե «մտնում են բնակարաններ ու հարցնում` ո՞ւմ եք ընտրելու, և երբ Արծվիկ Մինասյան անունն են լսում, ապա արձագանքն այսպիսին է լինում` այդպիսի բան մի արեք, Արծվիկ Մինասյանը գրանցում չունի Երևանում, հանել է իր թեկնածությունը, ձեր ձայնը պետք է տաք Լևոն Տեր-Պետրոսյանին»։ «Ցավում եմ, որ նման երևույթներ կան, ու կոչ եմ անում բոլորին զերծ մնալ այսպիսի տեխնոլոգիաներ կիրառելուց։ Առավել ևս, որ խոսքը երկու ընդդիմադիր ուժերի մասին է, այնպես չստացվի, որ ընդդիմադիր ուժերը մեկը մյուսի դեմ պայքարեն։ Եթե ունենք համագործակցության հնարավորություն, լավ կլինի դա քննարկել, այլ ոչ թե այս ընտրություններում իրար դեմ արշավ կազմակերպել։ Չէի ասի, որ սա ընտրախախտում է, պարզապես փորձում են որևէ ձևով խաղաքարտեր խառնել, ոչ արդար մրցակցություն ապահովել։ Եթե դրանք կոնգրեսի համակիրները չեն, ճիշտ կլինի դատապարտող հայտարարությամբ հանդես գան, իսկ եթե կոնգրեսի ներկայացուցիչներն են, պետք է հեռու մնան նման մեթոդներից»։
Ակումբի հյուրին հայտնի են նաև այլ ընտրակեղծիքների օրինակներ, որոնց մասին խոսեց առանց անուններ հիշատակելու։ «Հարյուր տոկոս ցուցակների փողի բաժանման մասին ահազանգեր ևս ստացել ենք, բայց, երբ անուն-ազգանուն ենք հարցնում, խուսափում են պատասխանելուց։ Այս ընթացքում շատերը նման գործողություններ կփորձեն անել։ Բայց ամենակարևորն ընտրությունների օրն է, երբ միասնականորեն պետք է վերահսկելի դարձնենք իրավիճակը` թույլ չտալով ընտրությունների վրա ազդեցություն ունեցող անձանց չարամիտ գործողությունները»։ Խոսակցությունների մակարդակում, ըստ Մինասյանի, նաև նշվում է բաժանվող գումարի չափը` 5-15 հազար դրամ։ «Չեմ ուզում ասել, թե որ քաղաքական ուժի կողմից է դա իրականացվում։ Համենայն դեպս, ընդդիմության կողմից չէ»։ Իսկ հանձնաժողովի այն անդամներին, ովքեր գնում են ընտրակեղծիքների, ՀՅԴ թեկնածուն կատակով խորհուրդ է տալիս «դրա դիմաց գոնե մի բնակարան պահանջել»։
Բնականաբար, լրագրողների ուշադրության կենտրոնում էին նաև դաշնակցության` ընդդիմադիր դաշտ տեղափոխվելու հանգամանքը ու նրանց թողած պաշտոնների «ճակատագրերը»։ «Կոալիցիայի հետ մենք միշտ հակադրություններ ունեցել ենք, սակայն դա չի եղել այն աստիճանի, որ ամբողջությամբ խզվեին հարաբերությունները։ Հակասություններն առնչվում էին ոչ միայն արտաքին խնդիրներին, այլև ներքին` ժողովրդավարություն, արդար ընտրություններ և այլն։ Մենք մեր տեսակետները ներկայացրել ենք, բայց շատ հաճախ լռել ենք, որովհետև արտաքին հարաբերություններում մեզ համար կարևորագույն հարցերում վստահել ենք իշխանություններին։ Ընթացիկ զարգացումներն այլևս կտրեցին վերջին թելը, որը կարող էր պահպանել կոալիցիոն համաձայնությունը։ Այդ իսկ պատճառով մենք ամրագրել ենք լիարժեք ընդդիմություն լինելու հանգամանքը»։ Ընդդիմություն դառնալու պատճառները պարզաբանելով` բանախոսն անմիջապես անցավ ընդդիմադիրի «ճիշտ կոչմանը»։ «Չի կարող ընդդիմությունը միայն հայհոյողի դերում լինել։ Եթե չկա առաջարկ, լուծման տարբերակ ու կա միայն քննադատություն, ապա այդպիսի գնահատականները դառնում են մերկապարանոց, անտրամաբանական` օրակարգում թողնելով մի հարց` իշխանափոխություն»։ Մինչդեռ դաշնակցականների համար այսօր չկա իշխանափոխության խնդիր, ավելին, նրանք «չեն մեղադրում» գործող իշխանությանը դավաճանության մեջ, պարզապես «տեսնում են հնարավոր վտանգները»։
Թողած պաշտոնների առնչությամբ էլ Մինասյանն ասաց, որ ոչ մի դաշնակցական նախարար չի մնա իր պաշտոնում, իսկ հանձնաժողովների նախագահների պաշտոնների պահպանումն էլ այսպես բացատրեց. «Հանձնաժողովներում տեղեր ունենալը նշանակում է ընդդիմությանը լրացուցիչ հնարավորություն տալ ավելի ամրապնդելու իր դիրքերը։ Ընդդիմադիրները հանձնաժողովներում կունենան երկու կարևոր լծակներ` տեղեկատվական ու կանխարգելիչ։ Հասարակությանը պետք է ճիշտ ներկայացնել, որ սա ամենևին էլ իշխանության մեջ մնալու ձգտում չէ։ Շատ ավելի լավ կլինի, որ խորհրդարանական ընդդիմությունը միացյալ հանդես գա»։ Արտախորհրդարանական ընդդիմությանն անդրադառնալով` բանախոսը վերահաստատեց. «Ազգային գաղափարական հարթության մեջ այսօր համագործակցության եզրեր չենք տեսնում ՀԱԿ-ի հետ»։ Բայց և աշնանը «համաձայնության կառավարության» հավանական ստեղծման պարագայում դաշնակցական պատգամավորը չբացառեց ՀԱԿ-ի հետ համագործակցությունը։ «Կգա ժամանակը նաև ազգային ուժերի համախմբման ու ազգային ընդդիմության ձևավորման, որտեղ կարող են լինել և՛ ՀՅԴ-ն, և՛ «Ժառանգությունը», և՛ կոնգրեսի մաս կազմող շատ ուժեր»։
Ինչ վերաբերում է ընտրությունների նախաշեմին սոցիոլոգիական տարբեր հետազոտությունների հրապարակմանը, որի գլխավոր «դերակատարը» սոցիոլոգ Ահարոն Ադիբեկյանն է, ՀՅԴ ավագանու ցուցակը գլխավորող թեկնածուն ունի իր գնահատականը. «Ինչպես մեծերից մեկն է ասել` սոցիոլոգիան մի ուրվական է, որով վախեցնում են բոլորին, բայց ոչ մեկը չի տեսել նրան»։ «Ինչո՞վ կավարտվեն Ադիբեկյան-Ծառուկյան վերջին տարաձայնությունները» հարցին էլ Մինասյանը կատակով պատասխանեց. «Երկուսն էլ չեն կարողանալու 300 կիլոգրամը բարձրացնել»։
Ռուզան ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
|
|
03/04/2009 |
«Դեմիրճյանը Լենինի արձանն էր, մենք` պատվանդանը» |
«Երբ մենք Երևանի ավագանու ընտրություններին մասնակցելու հայտ ներկայացրինք, որոշ լրատվամիջոցներ աղմուկ բարձրացրին, թե ինչ-որ անհայտ մի կուսակցություն նման հանդուգն քայլ է արել»,- երեկ «Իրավունք de facto» ակումբում ասաց Հայաստանի աշխատավորական սոցիալիստական կուսակցության նախագահ ՄՈՎՍԵՍ ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԸ, շեշտելով, թե ցանկացած քաղաքական ուժի հիմնական գործառույթն ընտրություններին մասնակցելն է, այստեղ արտառոց որևէ բան չկա, և ՀԱՍԿ-ն էլ ամենևին անհայտ կամ հանրությանն անծանոթ կուսակցություն չէ։
Լրագրողների հիշողությունը թարմացնելու և ասվածն ավելի արժանահավատ դարձնելու համար ակումբի հյուրը որոշ «կենսագրական» մանրամասներ ներկայացրեց։ Ըստ այդմ, արդարադատության նախարարությունում առաջին անգամ իրենք գրանցվել են 1996-ին` Հայաստանի սոցիալիստական կուսակցություն անվամբ, իսկ 1998-ի մարտյան արտահերթ նախագահական ընտրություններում եղել են տասը տարվա ինքնամեկուսացումից հետո քաղաքական ասպարեզ վերադարձած Կարեն Դեմիրճյանի միակ հենարանը։
«Հին լրագրողները լավ պիտի հիշեն Հայֆիլհարմոնիայի փոքր դահլիճում կայացած մեր կուսակցության համագումարը, որն էլ հենց նախագահի թեկնածու առաջադրեց Կարեն Դեմիրճյանին։ Այն ժամանակ մենք ունեինք նաև «Հասկ» թերթը, որի տպագրությունը հասավ 10 հազար օրինակի, ինչն այդ տարիների համար ռեկորդային թիվ էր»,- հիշողություն թարմացնելու գործը շարունակեց Մովսես Շահվերդյանը, հավելելով, թե ավելի ուշ քաղաքական իրավիճակ փոխվեց, իրենք անցան «ընդհատակ», ինչը «մտածված տակտիկա» էր կուսակցության կողմից։
Իսկ ինչո՞ւ ՀՍԿ-ն հանկարծ դարձավ ՀԱՍԿ։ Կուսակցապետի պարզաբանումը բավականին անկեղծ էր։ Քանի որ, կուսակցությունների մասին օրենքի համաձայն, երկու ընտրություն իրար հետևից բոյկոտած քաղաքական ուժն ինքնաբերաբար լուծարվում է, իսկ իրենք երկու ընտրություն արդեն բաց էին թողել, ուստի պարտադրված էին նոր անվամբ «կնքվել» արդարադատության նախարարությունում` լուծարման վտանգից խույս տալու համար։
Այսպես էլ ծնվեց ՀԱՍԿ-ը, որը շուտով նորից «Հասկը» լույս կընծայի` ակտիվ քարոզչությամբ վերջնականապես թոթափելով քաղաքական պասիվության տասնամյա փոշին։ Համենայն դեպս, սա էր կուսակցապետի ակնարկը։
Շատ բարի։ Իսկ ի՞նչ կամ ո՞ւմ «դուխով» է «պուճուրիկ» ՀԱՍԿ-ը խառնվել «փղերի ճակատամարտին» և չի էլ կասկածում, որ երևանցիների 7 տոկոսի քվեն արդեն «գրպանում ունի»։ Որքան հասկացանք` հաշվարկը բավականին «լուրջ» է։ Բացատրենք։ Եթե 98-ին իրենք են եղել Կարեն Սերոբիչի միակ քաղաքական հենարանը, իսկ նա, պաշտոնական տվյալներով (իրական ձայները` մի կողմ) ստացել է 615 հազար քվե, մոտավորապես 43 տոկոս, դա նաև իրենց արդյունավետ նախընտրական արշավի արդյունքն էր։ Այդ 615 հազարի առնվազն տասը տոկոսը, այսինքն, 61 հազար ձայն, Մովսես Շահվերդյանն իրենցն է համարում, որի ճիշտ կեսը` առնվազն 30 հազար քվե, ապահովել է միայն Երևանը։ ՈՒրեմն` ի՞նչ։ Այն, որ այսօր էլ ոչինչ չի փոխվել, և իրենք այդ մինիմում 30 հազարի տերն են։
Դուք իրո՞ք հավատում եք այդ «թվաբանությանը», ասուլիսից հետո հարցրինք Մովսես Շահվերդյանին։
Իհարկե` ասաց և մի պատկերավոր համեմատություն արեց.
«Մերկուրովի քանդակած Լենինի արձանը փառահեղ էր, չէ՞։ Իսկ պատվանդա՞նը։ Որքա՜ն համահունչ էր արձանին։ Առանց դրա շատ կարևոր մի բան թերի կլիներ։ Դեմիրճյանը արձանն էր, մենք` պատվանդանը»։
Ցավոք, այսօր «արձանը» չկա։ «Պատվանդանը» կա։ ՈՒ կռվի է դուրս եկել «փղերի» դեմ։ Երևի, «արձանի դուխն» է սիրտ տալիս։ Դե ինչ, քաղաքականության մեջ էլ են միստիկ բաներ լինում։
Ճիշտ է` հազար տարին մեկ։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
27/03/2009 |
«Այլընտրանքը ես եմ» |
Գաղտնիք չէ, որ համապետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններին քաղաքական ուժերից ու անհատ գործիչներից շատերը մասնակցում են, այսպես կոչված, օլիմպիական սկզբունքով, «էականը հաղթելը չէ, այլ մասնակցությունը» տրամաբանությամբ։ Շատերի համար դա ընդամենը քաղաքական օլիմպոսում մի կարճ ակնթարթ կայծկլտալու, սեփական կշիռը բարձրացնելու պատեհ առիթ է, ուստի չեն էլ փորձում նախընտրական լուրջ ծրագրերով ներկայանալ վաղվա ընտրողին, էլ չենք խոսում սկզբունքային ու գաղափարական պայքարի մեջ մտնելու մասին։
Հետաքրքիր է, ժողովրդական կուսակցության նախագահ ՏԻԳՐԱՆ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱ՞ՆՆ էլ է օլիմպիական հայտնի կարգախոսով մտել ընտրապայքարի մեջ, թե՞, իրոք մտադիր է պայքարել «ոսկե մեդալի» համար։
«Ինձ համար յուրաքանչյուր ընտրություն մեծ իրադարձություն է, որովհետև ժողովուրդն իր կարծիքն է հայտնում, և որքան էլ ձայն ստանամ, ինձ համար ընդունելի է։ Հիմա եկեք տրամաբանենք` ի՞նչ ակնկալիքներով է Տիգրան Կարապետյանը գնում այս գործընթացին, որը զուտ քաղաքական է»։
Իսկ տրամաբանության հիմքում դարձյալ «երրորդ ուժի» գաղափարն էր։ «Կա կենտրոն, կա կառուցողական մոտեցում, և չի կարելի անընդմեջ բախվելով, միմյանց հակադրվելով ու վարկաբեկելով կիսել հայ ռեսուրսը։ Եվ ի՞նչ է նշանակում, երբ ասում են` ավազակապետություն։ Պետք է ասել` ավազակաիշխանություն, որովհետև չի կարելի վարկաբեկել պետականությունը, մանավանդ որ ասողները ևս այս համակարգի ստեղծողներն են։ Ի սեր Աստծո, թող իրենք պայքարեն, գնան ընտրության, բայց չասեն, որ դա հանուն ժողովրդի է»։
Չարժե, չէ՞, ասել, որ ԺԿ նախագահի «քարը» Հայ ազգային կոնգրեսի «բոստանին» էր ուղղված, որը, նրա համոզմամբ, խնդիրներ ունի «թոշակի անցած» և գործող իշխանությունների հետ։ Իսկ ինքը որևէ մեկի հետ խնդիրներ չունի։ «Ես ընտրության եմ գնում պարզ ճակատով, և եթե ժողովուրդն ինձ վստահի, ես կլինեմ շատ լավ քաղաքապետ»։
Ինչո՞ւ` հարցրեց շատ լավ քաղաքապետ դառնալ ցանկացող, գյուղացիների շատ լավ բարեկամ, թոշակառուների ու «ադամանդե» հակումներ ունեցող երեխաների աչքի լույս «Կարապետյան ջան»-ը։
Լրագրողներս էլ հարցրինք` ինչո՞ւ։
«Որովհետև ես այս ընտրություններում այլընտրանք եմ։ Այլընտրանք եմ հակադրության, այլընտրանք եմ նրանց, ովքեր ասում են` «ով մեզ հետ չէ, մեր դեմ է», այլընտրանք եմ երեկվա, այսօրվա ու վաղվա օրենքներին, որոնք եղել են, կան ու կլինեն վատը, եթե ինձ նման մարդիկ չգան իշխանության կամ մաս չկազմեն իշխանության»։
Հիմա պարզ է, չէ՞, թե ինչ ակնկալիքով է Տ. Կարապետյանը մտել «կենաց ու մահու» այս ընտրապայքարի մեջ։ Այն միակ ակնկալիքով, որ իշխանություններից «յախա թափ տվող», սակայն տերպետրոսյանական ընդդիմության հետ էլ աչքով աչք չունեցող ընտրազանգվածը մի քիչ աջ կթեքվի, մի քիչ ձախ կթեքվի, կճոճվի-կուղղվի, կգցի-կբռնի ու կանգ կառնի «կենտրոնում»։ Այսինքն, իր թեկնածության վրա։ Կառուցողական, ժողովրդասեր, պարզճակատ... Ի՞նչ պակաս քաղաքապետ է։
Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ
|
|
|
էջ 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 |
