Առանձին քննարկման նյութ է` ինչո՞ւ Սերժ Սարգսյանի կադրային քաղաքականությունը, իսկ առավել ստույգ` փոփոխությունների դինամիկան այդքան զրոյական է: Բացատրությունները տարբեր են: Խասիաթից է: Քաղաքական վիճակն էն չէ: Կադրային բանկն էլ:
Բոլոր դեպքերում, Սերժ Սարգսյանն այս հարցում առաջնորդվում է «այսօր շուտ է, վաղը` ուշ» սկզբունքով: Արդյունքում` կադրային քաղաքականությունն այլևս չի կարող տալ այն էֆեկտը, որից կարելի էր ահագին «դիվիդիներ» շահել նախ` «փիարի» և, որ ավելի կարևոր է, հանրային սպասումների առումով:
Այնուհանդերձ, կադրային տեղաշարժերի մասին խոսակցությունները կրկին պտույտի մեջ են: Հայկականորեն անկեղծ` ով ում երեսը չի ուզում տեսնել, նրա անունը դնում է շրջանառության մեջ, արդյունքում ողջ կառավարման համակարգում փոփոխություն է սպասվում։ Ժամանակներ առաջ, երբ տեղի էին ունեցել «Տեցի կրուգի» դեպքերը, «դեպքերի» տաք հետքերով հարցախույզ անցկացրինք քաղաքական ուժերի շրջանակում` «արդյոք ովքե՞ր են»: Ամենքը տվեցին իրենց «թույն» հակառակորդի անունը, և «ամենաճշմարտացի» փաստագրումով «ապացուցեցին» իրենց ասածը:
Կլինե՞ն կադրային տեղաշարժեր այս փուլում, երբ հայ-թուրքական և ղարաբաղյան հարցերում հարաբերական անդորր է: Կլինեն: Ոչ տոտալ: Կոսմետիկ: Ոնց միշտ։ Ոչինչ չասող, շատ դեպքերում էլ` ունքը շինելու տեղ, աչքն էլ կտան-կհանեն:
Հա՛, Սերժ Սարգսյանի կադրային քաղաքականությունը խիստ խոցելի է կադրերի ընտրության առումով, նույնքան կատարյալ է` իրականացման տեսանկյունից. մինչև վերջին վայրկյանը ոչ ոք չի իմանա` ի՞նչ կա նրա մտքին. Գորիկ Հակոբյանին իսկապես փոխարինելո՞ւ է Գագիկ Հարությունյանի զարմիկը (կփոխարինի` ասում են): Հրանուշ Հակոբյանը «Արի տուն» ծրագրի շրջանակներում կգնա՞ տուն, որովհետև, հասկանում եք, տապալել է ոչ միայն սփյուռքի նախարարության կայացումը, այլև «Հայաստան» հիմնադրամի համար կարգին փող չի հավաքել (աղբյուրները լռում են Սերժ Սարգսյանի` հայ-թուրքականի հաշվով կատարած տուրնեի տապալման մասին): Տիկին Հրանուշը չի՜ հրաժարեցվի, ինչպես չի հրաժարեցվում «մույս»` մշակութային տիկինը: Հրանուշի պարագայում կաշխատի նախագահի աշխատակազմը` ամենավերին մակարդակով, «զի եմք փոքր ածու», և այդ «ածվում» բոլորն իրար խնամի-բարեկամ են: Իսկ, դե, մշակութային տիկնոջ` երբեմնի ՄԱԿ-ի Գուգոյի «Հասոյի» (այ մարդ, ով կուսակցություն ստեղծի, ով նախարար դառնա, հրեն ԲՀԿ նախարարն էլ ՄԱԿ-իստ է, իմ խե՜ղճ Գուգո) պարագան է՛լ ավելի նուրբ է. Սերժ Սարգսյանը Ստեփան Պողոսյանենց «տան տղան է»:
Հասա՜նք ՆԳ նախարարին: Գործ չունենք, ռազմական ոստիկանության ղեկավարը (ասում են` Վովան է նշանակվելու) շատ ծանր է տանում լրագրողների գրածները:
Ինչ վերաբերում է տնտեսական բլոկի նախարարներին, ապա նրանք ևս կմնան, քանզի ունեն նույնքան «լուսապայծառ» բարեկամներ։ Հիշեք, թե ինչպես էր անցյալ տարի հրաժարական ներկայացրել վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը, երբ փորձ էր արվել «կպնելու նրա ինքնագիտակցությանը»` ֆինանսների նախարար Տիգրան Դավթյանին: ՈՒ որ վարչապետը շատ կարևոր և գնահատված է Սերժ Սարգսյանի կողմից (էն Բանակի օրն էլ Տիգրանին էին հնարավորություն տվել խոսելու, ո՛չ ուրիշ մեկին, որ «դիդվիդի» շահի, իսկ Սուրբ Սարգսի օրն էլ, ԱԺ-ին կից Սիրահարների այգի` միջոցառման էր մեկնել դարձյալ վարչապետի և Նավասարդ սրբազանի հետ, այսինքն` թիմով), վերջը... հասկացաք:
Ի դեպ, խոսակցություններ են ընթանում նաև փոխվարչապետ Արմեն Գևորգյանի հաշվով, իբր նրան էլ են հանելու: Խոսակցությունն սկսեց պտտվել այն «դեպքից» հետո, երբ վերջինս հայտարարեց, թե չի բացառվում, որ դառնա ՀՀԿ անդամ: Ոնց երևում է` ՀՀԿ-ում ոմանց սրտով չէ այս «դեպքը»: Համ էլ նույն ՀՀԿ-ում ոնց որ շատերի դուրը չի եկել, որ հունվարի 8-ին` Ծաղկաձորում, մարզպետների հետ խորհրդակցության ժամանակ Սերժ Սարգսյանը լուրջ խնդիրներ է քննարկել վերջիններիս հետ ու նրանց հաշվով` նույնքան էլ լուրջ վերաբերմունք դրսևորել փոխվարչապետի նկատմամբ: Երևի այդ խոսակցություններով ՀՀԿ-ում և «մնացած տեղերում» ուզում են հաճելին զուգակցել օգտակարի հետ ու ևս մի նոր անդամ չունենալ ՀՀԿ-ում, ինչն էլ նշանակելու է, որ վարչապետական թևն ընդհանրապես ուժեղանում է կուսակցությունում։ Հը՞:
Կարմեն ԴԱՎԹՅԱՆ